“รุ่นพี่เย่ เก็บน้ำตาไว้ให้ดี ต่อไปการโจมตีจะถี่ขึ้น ระวังตัวด้วย”
เฮ่าเหลียงกับเหลียวหย่งรับหน้าที่สังหาร หวังหย่าจิ้งคอยประคองเรือไม้ ชิวจื้อใช้อาวุธในมือปกป้องหวังหย่าจิ้งและเย่ปู้หวี่
เย่ปู้หวี่กำน้ำตาจระเข้ไว้ สัมผัสเย็นเฉียบราวหยกแถมยังชุ่มชื้นเล็กน้อย
มากี่ตัวก็รับหมด หลักการคือห้ามน้ำตาตกพื้นเด็ดขาด
เผลอแวบหนึ่ง มือไปยื่นอยู่ตรงหน้าจระเข้ที่ยังมีชีวิตอยู่ พอรู้ว่ามันไม่ตาย ก็ตบกลับหนึ่งที
“ปั๊บ!”
เสียงตบดังชัดเจนเข้าหู เฮ่าเหลียงสะดุ้ง พอรู้ว่าเย่ปู้หวี่ไม่ได้ตบตัวเอง ก็โล่งอก
ยังไม่ทันหายโล่ง พอเห็นว่าที่ตบคือจระเข้ศพเน่าเปื่อย หัวใจที่ตกไปกลางอากาศก็พลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง
จระเข้ที่โดนเย่ปู้หวี่ตบเหมือนถูกตบจนมึน อย่าเสียใจจนน้ำตาไหลหนึ่งหยด แล้วว่ายกลับเข้าไปในบึงโคลน
แผ่นหลังช่างน่าสงสาร น่าสงสารจนเฮ่าเหลียงกับพวกมองกันงง
แต่ที่ชิวจื้อสนใจไม่ใช่ตรงนั้น เขาชี้ไปที่คริสตัลเม็ดหนึ่งที่ใหญ่กว่าน้ำตาทุกเม็ด
“ดูสิ เม็ดนี้ดูใหญ่กว่า”
เฮ่าเหลียงเบิกตากว้าง แม้จะรู้มานานแล้วว่าเย่ปู้หวี่ทำให้หายนะต้องชดใช้ แต่วัสดุที่ได้มาวิธีนี้ คุณภาพยังสูงกว่าที่ได้จากการสังหารหายนะอีกหรือ?
เย่ปู้หวี่สลัดมือ ยิ้มแล้วเอ่ย “ให้ฉันช่วยไหม?”