ดวงตาของโหลวกวานซานปรากฏรอยประทับสีส้ม พลังแห่งผืนดินอันกว้างใหญ่ไหลทะลักจากหัวใจ ผสานเข้ากับวิญญาณ รวมตัวกันในมือไม่หยุดหย่อน
เว่ยฉางหมิงไม่ยอมแพ้ ใช้[พลังจิต]ควบคุมเศษหินที่แตกกระจายจากสนามรบ แม้กระทั่งอากาศ หลอมรวมเป็นดาบยาวอีกหนึ่งเล่ม
เมื่อหันไปมอง ก็เห็นโหลวกวานซานชูตึกแบนๆ หนึ่งหลังขึ้นมา
สายตาพลันใสกระจ่างขึ้นมาทันที
"เห้ย เพื่อน ดินแดน[วิญญาณหิน]ของแก ทำไมแข็งแกร่งกว่า[พลังจิต]ของฉันได้ล่ะ แบบนี้ไม่ถูกต้องนะ!"
โหลวกวานซานมั่นใจสุดขีด: "ถูกต้องสิ เพื่อน ฉันเป็นบุตรแห่งผืนดินนะ!"
เว่ยฉางหมิงอ้าปาก: "เพื่อน ฟังฉันพูดเถอะ อย่าเอาสมองของแกไปหลอมรวมด้วยล่ะ"
ทั้งคู่พูดคุยไปด้วย แต่ก็ยังเร่งพลังอย่างไม่หยุดหย่อน หวังจะสร้างดาบใหญ่สองเล่มให้เสร็จเร็วที่สุด
ในขณะเดียวกัน เย่ปู้หวี่กำลังใช้สกิลอันมากมายของตัวเองสกัดกั้นมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดรองจากระดับเจ็ด ผู้เดียวที่อยู่ระดับหกในสนามรบทั้งหมด
หลังจากแบ่งภารกิจเสร็จ เย่ปู้หวี่ก็เปิดใช้แผนการผูกมัดเส้นด้ายวิญญาณที่วางไว้ทันที
เส้นด้ายทีละสายพุ่งขึ้นมาเหมือนลวดเหล็ก ราวกับงูเหลือบที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าดิบชื้น ออกล่าเหยื่อมานานแล้ว จู่ๆ ก็พุ่งออกมา ตรงเข้าหาเป้าหมาย
ในพริบตา เส้นด้ายนับไม่ถ้วนก็พันรอบนกนางแอ่นกลางอากาศ เป้าหมายคือคอของนกนางแอ่น เย่ปู้หวี่กำนิ้วทั้งห้า เหมือนกับจับปลายด้ายอีกด้านหนึ่ง แล้วกระชากสุดแรง