สัตว์ประหลาดในหมอกดูเหมือนจะรับรู้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อย ในดวงตาสีดำที่ว่างเปล่าปรากฏความเยาะเย้ยที่เห็นได้ชัดขึ้นมา
แค่ระดับนี้ ก็กลัวจนเป็นอย่างนี้ ช่างน่าขันจริง ๆ
เย่ปู้หวี่สั่นเทามากขึ้นเรื่อย ๆ จากนิ้วที่กระตุกกระจายไปถึงไหล่ แล้วก็ถึงลำคอ
นางค่อย ๆ ยกมือขึ้น จับฮวาจ่าวด้วยสองมือ
ดวงตาเปล่งประกายเจิดจ้า จ้องมองสิ่งมหึมาที่อยู่ตรงหน้า
"ฉันไม่ได้กลัวนาย ฉันแค่กำลังควบคุมร่างกายของฉัน!"
เย่ปู้หวี่รู้ดี สัตว์ประหลาดตรงหน้าเป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่นางเคยพบมา แค่เพียงสบตา ก็ทำให้นางขยับตัวไม่ได้
ดังนั้นนางจึงมีโอกาสเพียงครั้งเดียว โอกาสยิงเพียงครั้งเดียว
ภายใต้แรงกดดันของความเป็นความตาย เย่ปู้หวี่เป็นครั้งแรกที่ปลดปล่อยสมองให้ว่างเปล่า บีบพลังทั้งหมดในร่างกายลงไปในรังเพลิง
ความกลัว ความกล้าหาญ จิตใจ การรักษา
ด้วยความตั้งใจที่ทุ่มเทสุดชีวิต ยิงกระสุนที่หลอมรวมทุกสิ่งนี้ออกไป!
แสงสีแดงพุ่งออกจากปากกระบอกปืน ฉีกหมอกหนาทึบที่ปกคลุม กลายเป็นประกายไฟเล็ก ๆ ในดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย ตกลงไปในหมอกหนานั้น
"การดิ้นรนของมดปลวก เต็มไปด้วยความไร้เรี่ยวแรงเสมอ"
"งั้นเหรอ"
เย่ปู้หวี่ลดแขนทั้งสองลง จ้องมองอีกฝ่ายเขม็ง ความโกรธแค้นอันยิ่งใหญ่ที่ไม่รู้มาจากไหนแผดเผาขึ้นมาจากกลางอก ทำให้ดวงตาสีแดงคู่นั้นเข้มขึ้นกว่าเดิม
นางค่อย ๆ เผยปาก เอ่ยคำหนึ่งคำ
"ไปให้พ้น"
ผิดไปจากทุกครั้ง เสียงของนางแฝงไปด้วยสีสันที่ว่างเปล่า ดั่งคำพูดศักดิ์สิทธิ์ที่แทงทะลุเข้าถึงจิตวิญญาณ