ดวงตาสะท้อนแสงวาววับ มองใบหน้าใหญ่ที่จู่ ๆ ก็โผล่มาตรงหน้า เย่ปู้หวี่กระตุกหางตาพลางถามว่า "มีอยู่ก็มี ว่าแต่เธอเป็นใคร?"
เมื่อรู้ว่าตัวเองแสดงออกไปน่ากลัวเกินไป หนุ่มแว่นก็ถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง แล้วยิ้มจนตาหยี "ขอโทษที ผมตื่นเต้นไปหน่อย ผมเป็นนักเรียนปีสาม แผนกหลอมอุปกรณ์ ชื่อชิวจื้อ"
"ของในมือเธอคือฮวาจ่าวใช่ไหม เมื่อกี้เห็นเธอถามที่เคาน์เตอร์ว่าไม่มีกระสุนอะไรอย่างนั้น เธออยากได้อาวุธแบบไหนกันแน่ บอกผมได้ไหม?"
โอ้โห คนนี้ดูตื่นเต้นจนแทบจะลุกเป็นไฟ เย่ปู้หวี่กลืนน้ำลายเอื้อย มองชิวจื้อที่จ้องเขม็งด้วยแววตาเร่าร้อน แล้วเอ่ยถามอย่างลองเชิง
"ฉันอยากได้อาวุธโจมตีกายภาพ เพราะฉันเป็นสายรักษา ฉันเลยอยากได้วิธีโจมตีที่ฆ่าศัตรูได้"
"โอ้ แบบนี้นี่เอง" ชิวจื้อหยิบสมุดบันทึกออกมาขีดเขียนอย่างบ้าคลั่ง พลางพึมพำไปด้วย
"เพราะความสามารถสายรักษาทำให้ศัตรูบาดเจ็บสาหัสไม่ได้ เธอเลยอยากได้อาวุธที่เหมาะสม ฉันเข้าใจแล้ว เธออยากลองสิ่งประดิษฐ์ของฉันไหม?"
ชิวจื้อยื่นมือออกมา มองเย่ปู้หวี่อย่างตื่นเต้น
เย่ปู้หวี่ค่อย ๆ เผยอริมฝีปาก คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามอย่างจริงจัง "ต้องจ่ายเท่าไหร่?"
ชิวจื้อเงียบไปชั่วขณะ... เอ๊ะ?
เจ้าปลาวาฬน้อยในหัวพ่นน้ำออกมา "ถึงเวลานี้ยังมาถามเรื่องเงินอีก ตกชั้นเกินไปแล้วนะ! คนแบบเธอที่ไป ๆ มา ๆ ในวงการหายนะแบบนี้ ปล้นวัสดุมาได้ตั้งเท่าไหร่ ยังจะขาดเงินอีกเหรอ?"