เสียงของเธอเลือนหายไปในคลื่นพลังที่ค่อย ๆ แผ่ออก ไม่มีใครสามารถคว้าคำเตือนที่ซ่อนเล่ห์เหลี่ยมนี้เอาไว้ได้ มีเพียงหัวหน้าที่กำลังจะเข้าสู่การหลับใหลเอนศีรษะเบ้ ๆ รับปลายเสียงสุดท้ายนั้นเอาไว้
พลังอันกว้างใหญ่ระเบิดออกที่จุดสิ้นสุดของการยุบตัว ทุกสรรพสิ่งของจักรวาลเดิมถูกบดขยี้กลายเป็นอนุภาคดั้งเดิมที่สุด
ณ ดินแดนรกร้างที่ถูกการลืมเลือนทอดทิ้งนี้ ความเงียบสงบยาวนานครอบงำทุกสิ่ง เวลาดูเหมือนสูญสิ้นความหมาย
ไม่มีใครรู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน อาจหลายศตวรรษ หรืออาจเพียงชั่วพริบตา องค์กรลึกลับเก่าแก่หนึ่งได้ตามร่องรอยสัญญาณเวลาอันเล็กน้อยแต่ต่อเนื่องนั้น ผ่านอุปสรรคมานับไม่ถ้วน ในที่สุดก็มาถึงมุมที่ถูกลืมเลือนแห่งนี้ได้สำเร็จ
หญิงสาวผมสีดำเป็นมันปื้นแต่ดวงตาเปล่งรัศมีสีทองแปลกประหลาด กวาดสายตามองรอบตัวแล้วเกาหัวแก้เขินอย่างฉงน
"ที่นี่แหละเหรอ" เธอบ่นพึมพำเสียงเบา เต็มไปด้วยความงุนงง "แต่... ทำไมมันดูโล่งโหว่ ไม่มีอะไรเลยล่ะ"
เธอสำรวจบริเวณนี้อย่างถี่ถ้วนทั้งรอบ แต่ก็ไม่พบความผิดปกติหรือเบาะแสใด ๆ
แม้ใจจะเต็มไปด้วยข้อสงสัยและความอยากรู้ แต่เธอก็ทำได้เพียงฝังข้อสงสัยนั้นไว้ชั่วคราว จดพิกัดตำแหน่งที่แม่นยำของที่นี่เอาไว้ และตัดสินใจว่าจะมาตรวจสอบบ่อย ๆ ในภายหลัง
เมื่อเวลาไหลผ่านไปทีละน้อย ผู้คนก็เริ่มเดินทางมายังที่แห่งนี้มากขึ้น
ในตอนแรกเพียงเพื่อสืบหาสัญญาณนั้น แต่ค่อย ๆ ผู้คนที่มารวมตัวกันที่นี่ก็เปลี่ยนที่แห่งนี้ให้เป็นสถานที่ชุมนุมกันประจำ
กาลเวลาเลือนหายไปเงียบ ๆ ไม่รู้ผ่านไปอีกนานเท่าไร การชุมนุมครั้งใหม่ที่ครึกครื้นก็จัดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
คราวนี้ ในจักรวาลอันร้างไร้ที่ยังไม่ถือกำเนิดนี้ หนุ่มสาวสองทีมที่เปี่ยมพลังเกิดอารมณ์ชอบใจขึ้นมา แล้วกลับลงมือกันจริง ๆ ทะเลาะกันขึ้นท่ามกลางห้วงอวกาศที่กว้างใหญ่และดั้งเดิม