วิญญาณเร่ร่อนที่คอยช่วยเหลือมู่ปิงเกอมองจนตะลึง
เข้ามาก็เจอภัยธรรมชาติโดยตรง มีทั้งจ้าวและราชา แถมจ้าวภัยยังออกมาชมว่าพรสวรรค์แข็งแกร่ง
ในสภาพที่ไร้พลังใด ๆ กลับจับวิชาสิ่งสร้างจากวิญญาณได้อย่างง่ายดาย เคยเห็นคนเก่งมา แต่ไม่เคยเห็นคนเก่งถึงขนาดนี้
แค่คิดก็ทำได้เลยงั้นหรือ?
แต่พอมานึกอีกที ตอนเด็ก ๆ ถูกดึงเข้าเขตชายแดน ต้องเผชิญศัตรูที่เอาชนะไม่ได้ ความโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งและความกลัวนั้น
กระแสน้ำมหาศาลถาโถมลงมา แต่ตัวเองกลับหนีไปไหนไม่ได้ ความสิ้นหวังแบบนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเข้าใจได้
ในภาพเศษเสี้ยวที่ร่วงหล่นลงมา มู่ปิงเกอตัวน้อยกลับมายังโลกปัจจุบัน นั่งอยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะนิ่งงันไปนาน
ความกลัวที่มาทีหลังพลุ่งขึ้นมาในใจ เธอร้องไห้แทบสลาย กลัวจนหดตัวอยู่ที่มุมหนึ่ง กอดตัวเองร้องไห้จนฟ้ามืด
สุดท้ายก็เช็ดน้ำตาออก เคาะประตูกองรักษาความมั่นคงสังคม ด้วยใจที่พร้อมจะถูกลงโทษ พูดความจริงทั้งหมดออกไป
แต่วันนั้น ไม่มีใครตายเพราะเรื่องนี้เลยแม้แต่คนเดียว
มีเพียงแฟ้มลับสุดยอดหนึ่งฉบับที่ถูกสร้างขึ้น ถูกเก็บไว้ในส่วนลึกของกองรักษาความมั่นคงสังคม
“ไม่ต้องกลัว ประสบการณ์วันนี้ของเธอจะกลายเป็นความลับ มีต้าเซี่ยอยู่ มีกองรักษาความมั่นคงสังคมอยู่ เธอแค่เติบโตไป ความเหลืออื่นปล่อยให้พวกเรา ปล่อยให้ประเทศชาติจัดการ”
เศษเสี้ยวสุดท้ายสลายหายไป เหลือเพียงคำพูดที่ให้ความอบอุ่นใจก้องอยู่ในหู
มู่ปิงเกอก้มลงมองแส้ยาวในมือ รู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกิน