พูดจบ ฟองสบู่ก็สลายหายไปทั้งหมด
เจ้าปลาวาฬน้อยกางครีบออก "เรื่องต่อมาก็ไม่ซับซ้อนเท่าไหร่ พวกเราสามารถพบกับฉุดฟ้าพังทลายได้สำเร็จ และพัฒนามาจนถึงภาวะเช่นทุกวันนี้"
ทุกคนมองหน้ากันเงียบงัน ไม่มีใครพูดอะไร
คนของดินแดนสุดท้ายหันไปมองฉุดฟ้าพังทลายซ้ำ ๆ หวังเจี้ยนเช่อฟาดตักเสียงดัง
"เก่งนี่นา! นายน่ะคือผู้อำนวยการสถาบันวิศวกรรมการก่อสร้างนั่นเอง!"
ซูอูเว่ยถอดใจ "หวัง หายใจเข้าออกให้สงบหน่อยเถอะ พวกเราแค่เอาแบบแปลนที่พวกนายวิจัยไว้ไปสร้างซ้ำอีกรอบเท่านั้นเอง ถ้าจะพูดถึงผู้สร้างจริง ๆ ก็ต้องเป็นนักวิจัยที่ไม่เคยละความพยายามตลอดกว่า 500 ปีมากกว่า"
โข่วอิ้งพยักหน้า "ถูกแล้ว พวกเราแค่คนขนของ"
ทุกคนใช้เวลาไม่กี่นาทีย่อยความจริงนี้ หว่านหลานเห็นว่าใกล้จะพอแล้ว จึงเอ่ยถามขึ้น
"งั้นถัดไปก็ถึงคิวฉันเล่า?"
[ความหวาดกลัว]พยักหน้า "เข้าใจคร่าว ๆ แล้ว ขอฟังมุมมองของพวกเธอหน่อย"
หว่านหลานเคาะสันมือตัวเองด้วยปลายนิ้ว
"ให้คิดดูก่อน จริง ๆ ก็ยังต้องเริ่มจากการสอบเข้ามหาวิทยาลัย จากวันที่ตั้งทีมฉุดฟ้าพังทลายนี่แหละ"
ดินแดนสุดท้าย: ......
เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?
"การสอบเข้ามหาวิทยาลัย คำที่ใคร ๆ ก็รู้จักดี ครั้งนั้นรุ่นของเรามามือใหม่แท้ ๆ คนหนึ่ง เจอเฟิงเหลยในบททดสอบของการสอบ ซึ่งก็คือผู้สืบทอดของ[พายุสังหาร]นั่นเอง หลังจากนั้นหกคนจับกลุ่มกัน ตั้งชื่อทีมว่า ฉุดฟ้าพังทลาย
ตั้งทีมได้ไม่นาน ก็เข้าสู่โรงละครคูหรง รู้ว่ามู่ปิงเกอมีส่วนเกี่ยวข้องกับ[การกัดกร่อนแห่งเหวลึก] แล้วก็ร่วมเหตุการณ์ปฏิรูปแม่น้ำลืมเลือน ค้นพบว่าโหลวกวานซานเกี่ยวข้องกับ[เสียงกัมปนาท]