เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ทั้งหกคนก็ทำได้แค่ถอนหายใจ อีกแล้วสินะ เกมระดับสูงแบบนี้
หลิงเว่ยเก็บป้ายประจำตัวของตัวเอง แล้วอธิบายว่า "ในงานเลี้ยงการแสดง ความสามารถของป้ายประจำตัวสำคัญกว่าความแข็งแกร่งของตัวเองมาก ดังนั้นพวกเธอต้องซ่อนตัวตนของตัวเองให้ดี โดยเฉพาะฝ่าย อย่าเปิดเผยให้คนอื่นรู้โดยง่าย"
"แต่...มันถูกเปิดเผยไปแล้วนะ"
โหลวกวานซานเงยหน้ามองดวงตาจำนวนมากที่โผล่ออกมาจากเพดาน แล้วมองไปรอบ ๆ NPC กำลังยิ้มอย่างไม่หวังดี เสียงกระซิบก่นด่าดังไม่ขาดหู
"พวกนี้โง่จริง ๆ ข้อมูลป้ายทองหกใบ พอให้พวกเราไปแลกอะไรกับคนอื่นได้หลายอย่าง"
"คนที่เคยได้ป้ายทองเมื่อก่อน ใครบ้างไม่ซ่อนไว้มิดชิด คนหกคนนี้มาทำตลกหรือไง"
ทั้งหกคนที่รู้ว่าปุ่มสละสิทธิ์ถูกถอดออกไป เปลี่ยนท่าทีจากปกติ ลากเก้าอี้ไปนั่งตรงจุดที่เด่นชัดที่สุดของโต๊ะยาว
ซูอูเว่ยไขว่ห้าง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
"ถึงตอนนี้ ก็เล่นกันเลยดีกว่า"
ยังไงพวกเขาก็ยังมีเครื่องการันตีชีวิต
เย่ปู้หวี่เรียกเจ้าปลาวาฬน้อยในใจ อย่าหลุดนะเจ้าปลาวาฬตาย เธอกับเจ้าตัวเล็กจะรับมือแทนได้ไหม?
"นี่จะเป็นเรื่องสนุก"
เสียงที่ตอบเธอไม่ได้มาจากโลกจิต แต่อยู่เหนือหัว
ทุกคนหันไปตามเสียง เห็นร่างสองร่างที่มีเพียงโครงร่างปรากฏอยู่หลังฉากบนชั้นสอง ราวกับกำลังมองมาที่ยังผู้คนผ่านเยื่อบาง ๆ ที่ไม่อาจมองทะลุได้