ภายในและภายนอกสนามแข่งขันเงียบกริบ
คนส่วนใหญ่ไม่ได้เห็นด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นตอนสุดท้าย ต่างพากันมองไปที่กลุ่มอาจารย์อย่างงุนงง
“ปัง ปัง ปัง…”
จ้าวเจ๋อลุกขึ้นก่อนเป็นคนแรก มอบเสียงปรบมือให้กับผู้ชนะคนสุดท้าย
เสียงเชียร์ดังราวคลื่นทะเลระเบิดใส่หู กลบความสงสัยที่ยังไม่มีคำตอบ เสียงปรบมืออันอบอุ่นดึงดูดอารมณ์อันเร่าร้อน ส่งให้ทั้งสามคนในสนาม
หรือไม่ก็มอบให้กับตัวเองที่ทุ่มเทอย่างเต็มที่ ในช่วงเวลาอันเยาว์วัย ทิ้งร่องรอยอันหนักแน่นและมีสีสันไว้โดยไม่ทันสังเกต
โหลวกวานซานที่นั่งอยู่บนพื้นพูดด้วยความยอมรับ: “ตอนแรกคิดว่าจะชนะซะอีก ไม่คิดว่าจะยังแพ้ไปนิดเดียว”
หว่านหลานปัดฝุ่นบนตัว: “พลาดนิดเดียว ผิดไปไกล ฉันยอม”
มู่ปิงเกอยื่นมือดึงทั้งสองคนขึ้นมา: “พวกเธอเก่งจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันเรียนวิชาเงาสะท้อนดอกไม้ในกระจก คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเธอ”
หว่านหลานค่อย ๆ หยิบลูกอมออกมาหนึ่งเม็ดใส่ปาก แล้วพูดอ้อมแอ้ม: “ฉันจะไม่ยอมแพ้ เธอควรระวังตัวไว้ให้ดี วันไหนก็ไม่รู้ฉันอาจจะแซงหน้าได้”
โหลวกวานซานพยักหน้า: “เป็นการแข่งขันที่ดีจริง ๆ นี่แหละที่เรียกว่าศัตรูคู่ปรับ”
ศัตรูคู่ปรับอะไรกัน หว่านหลานสีหน้าคล้ำลง
“ดูซีรีส์การ์ตูนน้อยลงหน่อยเถอะ ความมัธยัสถ์จัดเต็มเกินไปหน่อย”
โหลวกวานซานไม่ได้ฟังเข้าหูเลย: “ไม่เท่หรือไง?”
บางทีก็อยากเตะเขาทิ้งจริง ๆ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นนั้น เพราะเขาแค่โวยวายเกินไปนิดหน่อย ไม่ใช่ข้อบกพร่องที่น่าตำหนิอะไร