ร่างที่ถูกฉีกออก ซ่อนตำแหน่งที่ยังเป็นเพียงร่างอ่อนอยู่
สิ่งที่หว่านหลานสัมผัสได้ก็คือสิ่งนั้น เย็นเยียบ ปนกลิ่นอายแปลกประหลาด เหมือนโลหะที่ฝังอยู่ใต้ดินแข็งเยือก เพียงเข้าใกล้ ผิวกายก็รู้สึกปวดแทง
"ไสหัวไป! ห้ามแตะตำแหน่งของฉัน!"
อสูรยักษ์พุ่งทะยานสะบัดหลุดจากการรัดของทั้งหลาย ศีรษะที่ถูกฟันขาดแหวกปากกว้าง พุ่งเข้ากลืนกินหว่านหลาน
เย่ปู้หวี่ปั้นเชือกขึ้นในมือ พันรัดเขี้ยวของ[ฮุ่นลวน]แล้วออกแรงดึง
"ไม่ควรกินก็อย่ากิน!"
แรงดึงมหาศาลลากเย่ปู้หวี่จนเท้าถูกลากควั่นร่องรอยสีแดงชะดีดบนพื้น แต่[ฮุ่นลวน]ไม่อาจสนใจบาดเจ็บเพียงเท่านี้อีกแล้ว วันนี้แม้ต้องลอกหนังหัวมันก็ต้องขวางพวกคนเหล่านี้ไม่ให้ทำลายตำแหน่งของมัน
อยากมีชีวิตอยู่ต่อจริง ๆ แต่พวกที่โผล่มาเฉย ๆ นี่มันเก่งเกินไป ฉันชัดเจนว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ไร้เทียม ทำไมต้องเจอพวกคนเหล่านี้ด้วย
ฉันไม่ยอมรับ ตราบใดที่ตำแหน่งยังอยู่ ฉันก็ฟื้นคืนได้อีก
ความตายยิ่งเข้าใกล้ [ฮุ่นลวน]เร่งร้อนใจจนแทบขาด ใช้วิธีใดก็แล้วแต่ก็สะบัดหลุดไม่ได้
เหลือทางเดียวเท่านั้นแล้ว ตั้งแต่พวกแกไม่ยอมปล่อยฉันไป งั้นฉันจะเอาพวกแกมาหล่อหลอมร่างใหม่!
มันบิดตัวดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งเพื่อหลุดจากตำแหน่งที่ถูกซ่อนไว้ รู้ตัวว่าหนีไม่รอด จึงพุ่งออกอย่างกะทันหัน ทิ้งร่างนี้ไว้ แล้วหลบเข้าไปในแสงสีเขียวนั้น
"อย่าโทษฉันเลย จะโทษก็โทษพวกแกที่ไล่ตื้อฉันเกินไป!"