เย่ปู้หวี่ถามว่า "แล้วนายรู้ไหมว่า[โชคชะตา]อยู่ที่ไหน"
"ไม่รู้ ฉันไม่เคยเห็น ฉันเคยเห็นแค่เสียงกระซิบของโชคชะตา"
จ้องมองสายตาของคนทั้งหลาย [ความโกลาหล]รู้สึกงุนงง ทำไมต้องมองมันด้วยสายตาแปลก ๆ แบบนั้น
การเลือกของโลกเป็นเช่นนี้แล้ว ทุกคนจะต้องกลายเป็นหายนะ การต่อต้านผลลัพธ์ที่ถูกกำหนดไว้แบบนี้ มันมีความหมายอะไร
"ในกระบวนการของจักรวาล ทางเลือกของปัจเจกไม่เคยมีความสำคัญ พินาศก็ให้มันพินาศ มันแค่เป็นการเผชิญผลลัพธ์ที่ถูกกำหนดไว้ให้เร็วขึ้นเท่านั้น จำเป็นอะไรต้องทำเพื่อของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเหล่านั้น"
มันไม่เข้าใจ เหล่านี้คนแข็งแกร่งขนาดนี้ ทำไมยังต้องทำเรื่องไร้ประโยชน์
"งั้นนายทำลายอารยธรรมพวกนั้น เพียงเพราะ……มันสนุกใช่ไหม"
[ความโกลาหล]พยักหน้า "ถูกต้อง พวกเจ้าไม่รู้สึกแบบนั้นเหรอ ฉันไม่เข้าใจ ด้วยพลังของพวกเจ้า ต่อให้พวกเขาเป็นสิ่งมีชีวิตต่างระดับไปแล้ว การปกป้องพวกเขาจำเป็นอะไร"
ไม่มีความเห็นอกเห็นใจ ไม่มีแม้แต่มโนธรรมพื้นฐาน เหมือนกับเผชิญน้ำท่วมที่พังทลายเขื่อน ไม่มีวันโน้มน้าวน้ำท่วมให้เห็นอกเห็นใจสรรพชีวิตได้ และไม่มีวันบอกมันได้ว่า ชีวิตนั้นล้ำค่าเพียงใด
ทุกคนในที่นั้นตระหนักได้ว่า สิ่งที่เรียกว่าหายนะนั้น บางครั้งก็ไร้เหตุผลอย่างจริงจัง
"คุยกันไม่ได้เลยสินะ"
ตีไม่ตาย ฆ่าไม่ได้ ก็ทำได้แค่ประทับตราปิดผนึกมันไว้ชั่วคราวเท่านั้นสินะ
เย่ปู้หวี่ปวดหัวยับ
"ไม่มีทางเลือกแล้ว ปิดผนึกมันไว้ก่อนละกัน ส่วนตำแหน่งแห่งชะตานั้น หว่านหลาน ลองดูสิว่าเธอดูดซึมมันได้ไหม"