ซูอูเว่ยแทบสบถออกมาเป็นคำหยาบ สิ่งที่ว่าฉันระเบิดเนี่ยนะ?
แต่พอเห็นดวงอาทิตย์แตกออก ก็อดรู้สึกหลากหลายอารมณ์ไม่ได้ชั่วขณะ
แบบนี้ก็ได้เหรอ ให้ฉันดูตัวเองระเบิดสดๆ
ท่ามกลางสายตาของทุกคน รอยแตกจากเล็กก็ค่อยๆ ขยายใหญ่ มีอะไรบางอย่างแทงทะลุผ่านดวงอาทิตย์ แม้ดวงอาทิตย์จะพยายามต้านทานอย่างสุดกำลัง แต่ก็ทนพลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้นไม่ไหว
การระเบิดที่ไม่มีปี่มีกลอง พายุสุริยะที่ปะทุทำลายทุกสิ่งราบคาบ รวมถึงดาวเคราะห์สีน้ำเงินนวลดวงนั้นด้วย
ความหายนะมาถึงโดยไม่ทันตั้งตัว ไม่ให้ใครมีเวลาเตรียมตัวอย่างเพียงพอ
ท่ามกลางการระเบิด ซูอูเว่ยกลับจ้องเขม็งไปที่เงามืดด้านหลังดวงอาทิตย์ เงามืดที่ใหญ่โตจนมองไม่เห็นขอบเขต ดูเหมือนจะเป็นนิ้วมือนิ้วหนึ่ง
ความทรงจำในตอนนั้นเลือนรางมาก นับดูแล้ว ก่อนจะมาเป็นมนุษย์ ชีวิตในฐานะดวงอาทิตย์ก็แสนจะน่าเบื่อ ไม่จำเป็นต้องจดจำ แต่สิ่งที่ควรจำที่สุดกลับไม่เหลือร่องรอยไว้เลย
นิ้วมือนิ้วหนึ่ง ใครกันที่ทำลายโลกปัจจุบันเดิม
คำถามนี้มีคนถามเขานับครั้งไม่ถ้วน แต่เขากลับให้คำตอบไม่ได้
ซูอูเว่ยแววตาเย็นชา ก้าวออกไปหนึ่งก้าว มุ่งหน้าไปทางการระเบิด ครั้งนี้เขาจะต้องดูให้ชัดว่าเบื้องหลังคือใคร
มู่ปิงเกอดึงแขนเขาไว้: "นายไปตอนนี้ก็ตาย ตอนนั้นดวงอาทิตย์ยังทนหมัดนี้ไม่ไหว นายตอนนี้จะไปทำอะไรได้?"
"ให้ฉันไป"
เย่ปู้หวี่เคลื่อนผ่านหลายคน ยกมือกวาดเป็นม่านดาวผืนหนึ่ง ปกปิดร่างของทุกคนไว้ ดึงฮู้ดขึ้นแล้วก้าวออกไป