"เรื่องต่อไปฝากพวกเธอด้วย ว่าที่สิบอาจจะต้านทาน[ความดับสูญ]ไม่ไหว ข้าไปตัดมันเอง"
คนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดเดินไปทางประตูยักษ์ ชายในชุดสูทสีไวน์แดงเปลือกตาหย่อนคล้อย ผมยาวรวบไว้ด้านหลังเป็นปม ใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยเวลาเป็นแผลเป็นรูปกากบาท
มือที่ถือดาบยาวก็เต็มไปด้วยแผลเป็น ดูเหมือนผ่านอะไรมามากมาย เหลือเพียงกลิ่นอายความตายอันเงียบงัน
อินฟูผงกศีรษะ สายตาเย็นชา: "ตรงนี้เราจัดการเอง ชางหยวน ไปสับตำแหน่งเจ้าบ้าเอ้ยนั้นให้แหลก ถ้าอยากเป็นเทพ ก็ไม่ดูตัวเองซิว่ามีน้ำหนักแค่ไหน"
ชายที่ชื่อชางหยวนพยักหน้า แล้วก็หายไป
อินฟูเสยผมเปียของตัวเองออก ฝ่ามือถือเศษเสี้ยวคล้ายเศษหิน แสงนุ่มนวลเยือกเย็นดั่งแสงจันทร์ เย่ปู้หวี่สัมผัสได้ถึงความผันผวนของเซียนซีซู่เยว่ด้วยความไว
"นี่น่าจะเป็นสิ่งที่คู่รักเคยพูดถึง ไว้ย้อนเวลากลับโลกปัจจุบัน"
มองดูเศษเสี้ยวในมืออินฟู [วาฬแห่งเสียงคร่ำครวญ]สะเทือนตัว
"เศษเสี้ยวของเทพเจ้าแห่งโชคชะตา ให้ตายสิ พวกเธอเอาไฝ่เธอกับสิ่งนี้มารวมกันเนี่ยนะ?"
"อืม มีเพียงเศษเสี้ยวเทพเจ้าเท่านั้นที่จะใช้พลังนั้นได้อย่างเต็มที่ ไม่รู้ว่าภาพตรงหน้าจะอยู่ในคำทำนายของเธอหรือเปล่า แต่ไฝ่เธอเป็นคนให้ เศษเสี้ยวเทพเจ้าก็น่าจะเกี่ยวข้องกับเธอด้วย พวกเราว่า เธอจะคอยมองพวกเราอยู่ในที่ที่ไม่มีใครรู้ตั้งแต่ต้นจนจบไหม"