ติ้งรุ่ยเสวี่ยยิ้มบางๆ พลางฟันดาบเพียงหนึ่งครั้งก็ตัดลูกธนูขาด
"งั้นเหรอ ดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่นะ"
หว่านหลานยังคงโจมตีอย่างไม่ลดละ: "จะมีประโยชน์หรือไม่ นายพูดไม่ได้!"
ลูกธนูสีเขียวจำนวนมากยิงออกมาอย่างไร้ความปรานี จนทั่วทั้งท้องฟ้าถูกย้อมเป็นสีเขียว มองขึ้นไปแล้วทำให้รู้สึกเหมือนกับการโจมตีของกองทัพทั้งหมด
ติ้งรุ่ยเสวี่ยโยนดาบยาวขึ้น ปลายดาบที่หมุนรอบตัวสั่นสะเทือนและแตกออกเป็นนับพันเล่ม เรียงรายรอบตัวของติ้งรุ่ยเสวี่ย ดั่งกองทัพที่ต่อกรกับสายธารลูกธนูสีเขียว หรือแม้แต่มีอานุภาพเหนือกว่า
"หมื่นดาบกลับสู่ต้นต่อหมื่นลูกธนูทะลุใจ พวกนายสะใจกันแล้ว แต่พวกเราลำบากแล้วนะ!"
เย่ปู้หวี่ตะโกน: "ไม่ต้องห่วงกวนเสี่ยวเหมย ตราบใดที่ยังไม่ตายก็รักษาได้!"
อวี้ฉินและเหมิงเหอที่กำลังวิ่งหนีอยู่หรี่ตาพลางตะโกนพร้อมกัน: "อย่าเพิ่งตะโกน อาจารย์หลานกำลังจะปล่อยท่าไม้ตายแล้ว!"
นกนางแอ่นที่เพียงพอจะเรียกได้ว่าเป็นเงามืดในจิตใจปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทุกคนในตอนนี้ต่างนึกถึงความหวาดกลัวที่เคยถูกหลานหวยอวี้ครอบงำ
สัมผัสได้ถึงทวนยาวที่พุ่งมาจากด้านหลัง เย่ปู้หวี่รีบก้มหัว ทวนยาวที่เสียบผ่านเหนือหัวปักลงสู่พื้นดิน พลังอันน่ากลัวทำลายพื้นดินจนแตกกระจาย กลายเป็นหลุมลึก
เย่ปู้หวี่ยังคงหวาดกลัวไม่หาย ถ้าเธอไม่หลบทัน คงกลายเป็นเย่ปู้หวี่บดแล้ว
"ซูอูเว่ย ถ้าแกยังไม่ออกแรงอีก พวกเราทุกคนจะกลายเป็นตึกเรียนที่ถูกตัดครึ่งเหมือนครั้งก่อน!"