เมื่อมองดูเหล่าครูผู้ชวนขนลุกยิ่งกว่าอุทกภัยและสัตว์ร้าย ฟ้าของเย่ปู้หวี่ก็ถล่มทลายลงมา
รอยยิ้มที่มุมปากของซูอูเว่ยขมขื่นยิ่งนัก “นี่คือพลังของหัวหน้าทีมระดับสี่งั้นหรือ ช่างน่ากลัวเกินไป”
เมื่อนึกถึงภาพที่เคยถูกเล่นงาน เขาอยากจะจุดไฟเผาให้วอดวายโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เหล่าครูชุดนี้โหดร้ายกับมนุษย์เกินไปแล้ว
ใบทน้าอันเยียบเย็นดั่งแสงจันทร์ของมู่ปิงเกอเผยความหม่นหมองออกมาเล็กน้อย “ก็นับเป็นโอกาสดีในการประลองเพื่อเสริมความแข็งแกร่ง เพียงแต่... รับมือได้ยาก”
“เราสอนพลังวิญญาณให้พวกเขา พวกเขาก็สอนการใช้ความสามารถของผู้ตื่นรู้ให้เรา” หว่านหลานยักไหล่ “ถือว่าเรียนรู้ซึ่งกันและกัน?”
โข่วอิ้งปวดขมับจนต้องนวด “เกรงว่าจะเป็นการบดขยี้ซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง”
ไม่เหมือนกับคนอื่นที่หม่นหมอง โหลวกวานซานเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีที่สุด
“นี่เป็นโอกาสดีที่จะล้างแค้น” เขามองไปที่จ้าวเจ๋อ แล้วเสนอข้อเสนอที่ทำให้ทุกคนต้องประหลาดใจ “คุณครูจ้าว ถ้าพวกเราชนะได้ คุณจะรื้อกำแพงนั้นทิ้งได้ไหม?”
หลายคนหันขวับไปมอง ช่างเข้าท่าเสียจริง ศึกชิงกำแพง ภาคสอง?
จ้าวเจ๋องงไปครู่หนึ่ง “พวกคุณคิดว่าพวกคุณจะชนะได้งั้นหรือ?”
โหลวกวานซานยิ้มกว้าง “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ พวกเราไม่ได้ยืนอยู่กับที่ ทำไมจะเชื่อใจตัวเองไม่ได้”
เขาชี้ไปที่เพื่อนร่วมทีมข้างหลัง พูดด้วยความภาคภูมิใจ “แล้วผมก็เชื่อมั่นในตัวเพื่อนร่วมทีมของผมด้วย”
ติ้งรุ่ยเสวี่ยสีหน้าแปลกประหลาด “มั่นใจขนาดนั้นเลยหรือ ว่าเพื่อนร่วมทีมของคุณจะเห็นด้วยกับข้อเสนอของคุณ?”