บนอัฒจรรย์ จ้าวเจ๋อมองจนตะลึง
"เหอะ พอเทียบกับพวกเขาแล้ว ฉันดูเหมือนทหารใหม่เอี่ยมซะงั้น ใครกันแน่ที่เป็นครูเนี่ย?"
ติ้งรุ่ยเสวี่ยขยี้ขมับ: "ถึงจะเป็นม่ออี้กับหัวหน้ากองมู่หรูอิง ก็คงหลอกใช้เจ้าภัยพิบัติไม่ได้หรอก"
เหลยเยว่แหงนฟ้า: "ฉันเพิ่งเคยเห็นครั้งแรก ขั้นห้าทำให้เจ้าภัยพิบัติเป็นเด็กวิ่งเล่นได้ นี่ก็ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว"
หลานหวยอวี้... หลานหวยอวี้พูดไม่ออก
นับย้อนไปในประวัติศาสตร์การต่อสู้กับหายนะกว่าห้าร้อยปี ก็ไม่เคยมีใครสักคนที่ทำเรื่องเหนือความคาดหมายและน่าตะลึงพรึงเพริดแบบนี้ได้
ที่สำคัญคือขั้นห้า...
ถ้าเมื่อก่อนมีคนบอกนางว่า ขั้นห้าเผชิญหน้าเจ้าภัยพิบัติตรงๆ แล้วยังหลอกใช้มันได้ นางจะคิดว่าคนคนนั้นบ้า
ตอนนี้นางกลับรู้สึกว่าตัวเองนี่แหละที่เริ่มบ้า
มองดูข้อความบนจอยักษ์ ฉินเยว่ปวดหัวไม่น้อย
"เด็กคนนี้... นางไปโน้มน้าวให้มลพิษฆ่าขุนนางเพื่อส่งพลังงานให้นางได้ยังไงกัน?"
ฉินเยว่ถามอย่างไม่เข้าใจสุดขีด แต่ในห้องประชุมออนไลน์ที่ประสานกัน ไม่มีใครตอบ
ครั้งนี้แม้แต่คนของต้าเซี่ยก็หาคำอธิบายไม่ได้ เพราะเขาก็ไม่เข้าใจ ร้อยปีไม่เคยเจอสักครั้ง อธิบายไม่ได้จริงๆ!
ระหว่างนั้น เย่ปู้หวี่ผู้เป็นศูนย์กลางของเหตุการณ์ กำลังจ้องเด็กชายตัวเล็กที่วิ่งไปวิ่งมา ลังเลว่าจะถามมันเรื่องรูปร่างดีหรือไม่
"นาย..."
"นายต้องการพลังงานแล้วใช่ไหม?" จู่ๆ เด็กชายก็เข้ามาใกล้ มือทั้งสองไขว้หลัง ยิ้มมองนาง
"ฉันให้ได้เยอะแยะเลย!"
เด็กชายกางแขน ร่างแปดตนข้างหลังระเบิดออกอีกครั้ง เหลือเพียงซากปรักหักพังไม่กี่ชิ้นที่ถูกเก็บรวบรวมมาไว้ตรงหน้าเย่ปู้หวี่