เมื่อเห็นภาพถ่ายแนวตลกร้ายสองภาพที่เย่ปู้หวี่ถ่ายไว้ ผู้คนบนอัฒจรรย์ต่างสูดลมหายใจเย็นเยียบ สมองขาดออกซิเจนทันที
นักเรียนหลายคนรุ่นเดียวกับเย่ปู้หวี่จิกที่จมูกตัวเอง เริ่มเหลือกตาขาว
"โอ้แม่เจ้า ฉันไม่ไหวแล้ว"
นักเรียนข้างๆ เอามือปิดตา: "นี่มันหนังสยองขวัญอะไรกัน เจ้าภัยแบบไหนกันที่ทำสัญลักษณ์ชัยชนะ ฉันเห็นแค่ภาพสยองของหนวดสองเส้นที่แตกเป็นเกลียวชัดๆ!"
"นี่คือคุณภาพของฉุดฟ้าพังทลายหรือไง สูงจนเกินไปแล้ว ในชีวิตนี้ได้เห็นการถ่ายรูปคู่กับเจ้าภัยเป็นครั้งแรก นับว่าได้เห็นประวัติศาสตร์ด้วยนะ"
"ฉันไม่เข้าใจ นี่มันต่างจากเอาคอไปยื่นในปากเสือแล้วทำสัญลักษณ์ชัยชนะถ่ายรูปตรงไหน?"
คนที่นั่งข้างหน้าหมดแรงจะตำหนิ: "บางที... เสืออาจจะดูดีกว่า?"
นางชี้ไปที่จอยักษ์
"อย่างน้อยเสือก็ดูไม่น่าขนลุก แต่ลองดูสิ่งที่อยู่ข้างหลังเย่ปู้หวี่สิ นั่นมันเป็นสิ่งที่ภาษาใช้บรรยายได้งั้นเหรอ?"
นางรู้สึกเหมือนถูกมลพิษทางจิตใจ
พวกเขาเห็นภาพขยายจากมุมมองของคนอื่น ในภาพ เย่ปู้หวี่ชูสองนิ้วหน้ากล้อง ส่วนเบื้องหลังในเหวลึก คู่ตาประหลาดคู่หนึ่งกำลังจ้องเขม็งมาที่นาง
พื้นดินมีโคลนตมทับซ้อนกันเป็นชั้นๆ ลากยาวไปมา บางครั้งก็มีลูกตาที่หายใจไม่ออกโผล่ขึ้นมา พอแตกออกก็เห็นของเหลวที่มีฤทธิ์กัดกร่อนกระเด็นออกมา