"ไม่ใช่แค่สมน้ำหน้าเท่านั้น" ซูอูเว่ยดวงตาเยือกเย็น "คนที่ตายที่นี่ ไม่มีใครบริสุทธิ์สักคน"
เขายกเท้าเหยียบหายนะที่ส่งเสียงร้องโหยหวน สายตาอันไกลโพ้นจับจ้องไปข้างหน้า เปลวไฟแผ่กระจายจากใต้ฝ่าเท้า เกาะติดชายแพรสีขาวที่พลิ้วไหว ทิ้งรัศมีความร้อนระอุ
"รู้ไหมมู่ปิงเกอ ตอนที่วันสิ้นโลกเพิ่งเริ่ม การนับถอยหลังของหอคอยวันสิ้นโลกก็เหมือนนาฬิกาทรายที่ไหลรวดเร็ว ถูกผลักดันไปเรื่อย ๆ ในเวลาแค่ไม่กี่สิบปีก็เร่งไปถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์"
"ช่วงนั้นมีการเสนอแผนต่าง ๆ มากมาย ทั้งทิ้งโลกปัจจุบันเพื่อหาที่อยู่ใหม่ ทั้งคลุ้มคลั่งรวบรวมทรัพยากรเพื่อสร้างที่หลบภัยของตัวเอง ชั่วขณะหนึ่งสิ่งน่าเกลียดน่าชังทุกอย่างก็ฉีกผิวหนังที่เรียกว่าคนออกมา เผยให้เห็นภายในที่เปื้อนเลือด
ราคาสินค้าล่มสลาย กฎหมายไร้ผล ทรัพยากรรั่วไหล การจลาจลเกิดขึ้นทุกหนแห่ง หลายประเทศในตอนนั้นตกอยู่ในความบ้าคลั่ง สงครามแทบจะปะทุขึ้นทุกเมื่อ และในตอนนั้นเอง [ไฟถนน]ก็สังหารหนอนที่ดูดกินทรัพยากรอย่างบ้าคลั่ง [เล่ห์กล]ก็กำจัดนักวางแผนที่อยากสร้างอำนาจสูงสุดในวันสิ้นโลก
คนแบบนี้ตายไปเป็นแสน ความคลุ้มคลั่งถึงได้เริ่มสงบลง บรรดาประเทศจำนวนนับไม่ถ้วนก็สลายตัวหายไป ระบอบการปกครองที่เหลืออยู่ในโลกปัจจุบันต่างได้รับผลกระทบครั้งใหญ่ และที่ตลกก็คือ ความคืบหน้าของวันสิ้นโลกที่กำลังพุ่งสูงกลับช้าลง
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนในยุคนั้นรู้สึกอย่างไร กฎหมายยุติธรรม แต่ผู้ตัดสินไม่ยุติธรรม กระบวนการตัดสินไม่ยุติธรรม ท้องฟ้าในยุคนั้นมืดมิด มืดจนมองไม่เห็นแสงสว่างแม้แต่น้อย