[หญิงชุดผุพัง]ถอนหายใจยาว เสียงถอนหายใจปนเปื้อนความสับสนถูกกลืนหายไปในแสงดาบในสนามรบ
"เหตุใดจึงไม่ช่วยข้าจากความทุกข์ยากเล่า?"
มันถามไปยังความว่างเปล่า ถามไปยังพลังหายนะที่ให้กำเนิดมัน ถามไปยังมนุษย์ที่กำลังจะประทานนิทราแก่มัน
หากความผุพังคือชะตากรรมที่มันไม่อาจหลีกหนีได้ ก่อนที่ชะตากรรมนั้นจะมาถึง ความสงสัยที่ฝังรากอยู่ในใจตั้งแต่เกิดเช่นนี้ ใครเล่าจะตอบได้
แสงดาบฉีกกระโปรงยาว สายน้ำอันเกรียวกราดราวกับงูหมื่นตัวกลืนกินลงไป [หญิงชุดผุพัง]กางแขนทั้งสอง มองไปยังวิญญาณอันแน่วแน่เหล่านั้นด้วยคำถามอันบริสุทธิ์
"ข้ารู้ว่าคำตอบที่ถูกต้องคืออะไร แต่ข้าก็ยังคงยึดมั่น เพียงเพราะในลานเผาศพที่ฝนตกพรำๆ นั้น วิญญาณอันสูงส่งจากไป อัญมณีที่แวววาวหลอกลวงกลับถูกห้อมล้อม
ฝนครั้งหนึ่ง ชำระล้างความผุพังของจิตใจไม่หมดสิ้น"
มันสงสัย มันไม่เข้าใจ มันถามไปในจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาล
"เหตุใด เล่านั้นจึงนับถือเพียงอาภรณ์งามแต่ไม่นับถือคน เหตุใดจึงชื่นชมเพียงพระจันทร์เดียวดายที่ลอยสูง แต่กลับยอมก้มหัวให้ความงดงาม!"
แสงดาบจุดหนึ่งนำหน้า เว่ยฮั่วยามไม่ลังเลแม้แต่น้อย คมดาบฟันลง
ชายกระโปรงที่ปลิวสะบัดมลายหายไป อัญมณีกลายเป็นฝนสีดำสนิท ร่วงหล่นลงมาจากอากาศ
[หญิงชุดผุพัง]นอนหงายอยู่ท่ามกลางม่านฝนสีดำ เบิกดวงตาที่มืดมัวจ้องมองไปยังความว่างเปล่าอย่างหัวชนฝา เสียงฝนที่ละเอียดราวกับเสียงสะอื้น ไพเราะคล้ายกับวันแรกที่มันถือกำเนิดเหลือเกิน
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นเหนือศีรษะ โก่วเซียงวั่งย่อตัวลง ยื่นมือกดลงบนดวงตาคู่นั้น แล้วถอนหายใจ