จู่ๆ [แมนเซิง]ก็ส่งเสียงครางออกมา เลือดเหม็นคาวพุ่งออกมาจากรากของมันราวกับน้ำพุ มันก้มมองซุนซี
"ตัดการเชื่อมต่อได้ ฝีมือยังไม่ตกเลยนะ"
ซุนซีมุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มสุดขยันเขี้ยว "ฉันนึกว่าแกจะยังคิดหนีอยู่อีก ทำตัวเป็นเต่าหัวซ่อนอยู่แต่ในกระดอง"
[แมนเซิง]ยกมือขึ้น ปีศาจใต้บัลลังก์ก็ยกขาหน้าขึ้น ทลายลงใส่ฝูงชนราวกับปราสาทที่ทุบตึกสูง
"ไม่จำเป็นอีกต่อไป ตั้งแต่สิ่งที่อยู่เบื้องหลังอยากให้ฉันเป็นตัวฟาร์มค่าประสบการณ์ของโลกปัจจุบัน ฉันก็หนีชะตากรรมนี้ไม่พ้น แต่จะกลืนฉันลงไป ก็ต้องดูว่าพวกแกจะไหวหรือเปล่า!"
มันปลดปล่อยพลังของตัวเองออกมาอย่างเต็มที่ หมอกพิษหนาทึบแย่งอากาศหายใจ มันจ้องมองผู้คนเบื้องล่าง แล้วค่อยๆ อ้าปาก
"ฉันไม่ใช่[เที่ยหยู่] คนบ้าที่ตามหาความตาย และไม่ใช่[ซิ่วอี้เหนียง] ที่ยึดติดกับคำตอบใดคำตอบหนึ่ง
ฉันคือตัวแทนของการแพร่กระจายของเผ่าพันธุ์อย่างไม่มีขีดจำกัด แก่นแท้ของการดำรงอยู่ของชีวิต คือการปล้นสะดม ปล้นเอาชีวิตจากที่อื่น เพื่อสานต่อการดำรงอยู่ของตัวเอง
แก่นแท้ของชีวิตคือความโลภ เผ่าพันธุ์ที่แพร่กระจาย หากไม่มีศัตรูตามธรรมชาติ ก็จะขยายพันธุ์เพิ่มขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด กลายเป็นหายนะที่ทำลายล้างอย่างสิ้นเชิง"
ฝ่ามือค่อยๆ ทาบลง เสียงอึกทึกของชีวิตที่เติบโตอย่างไร้ขีดจำกัดก้องกังวาน
ปีศาจที่ประปนกันขึ้นๆ ลงๆ ตามร่างกายมีก้อนเนื้อปูดขึ้นมา แล้วต้นไม้หญ้าก็พุ่งออกมาแย่งกันราวกับแย่งสิทธิ์หายใจ ดิ้นรนพุ่งขึ้น พุ่งออก