ไม่ใช่การทิ้งโลกปัจจุบันไว้เบื้องหลังแล้วบ้าคลั่งโจมตีอย่างไร้สติ
เหมือนกับถูกอะไรบางอย่างกระตุ้นจนเสียสติ
“ยังมีเวลาคิดอีกนะ” กงเจียหยงชกหมัดลงไป มุมปากที่เปื้อนเลือดฉีกยิ้มอย่างประหลาด
“คิดมากเป็นโรค แม้จะมีคนช่วย พวกเจ้าก็หนีไม่พ้น!”
ซุนซีตอบสนองทันที เริ่มยิงถล่มพื้นที่เพื่ออำพรางให้พวกอสรพิษทั้งหกคน
เหล่ายอดฝีมือของโลกปัจจุบันสู้หนักขึ้นอีก จนดูเหมือนไม่คำนึงถึงต้นทุนที่จะต้องแลก เพื่อจะงับเนื้อสักชิ้นให้ได้
แท้จริงแล้วในใจต่างก็คิดว่า ภัยธรรมชาติสามตน ไม่รู้ว่าใครซวยนักหนา พวกเจ้าจ้องให้ดีแล้วยิง!
ยักษ์ก้าวออกไปหนึ่งก้าว พลังที่อัดแน่นอยู่ด้านหลังระเบิดออก แสงวาบหนึ่งพุ่งตัดผ่านสนามรบ มุ่งหน้าไปข้างหน้า[เถาโต]
กงเจียหยงตาเป็นประกาย เป็น[เถาโต]!
ไม่ใช่ ความเร็วขนาดนี้...
นักเดินระหว่างมิติพุ่งผ่านไปด้วยความเร็วสูง กลายเป็นลำแสงอัดกระแทกเข้ากับร่างของ[เรือนเหล็ก]ที่กำลังตั้งใจต่อสู้อย่างจดจ่อ
หมัดของไซล์ดและหวังเจี้ยนเช่อที่ยกขึ้นยังไม่ทันจะปล่อยลง ก็รู้สึกได้ถึงกระแสลมที่คมกริบเฉี่ยวผ่าน พัดพา[เรือนเหล็ก]ตัวใหญ่เบื้องหน้าให้กระเด็นปลิว
อากาศพลันเงียบสงัด
ภูเขาที่อยู่ไกลล้มถล่มลงมา เกิดเป็นโพรงขนาดใหญ่ขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ทั้งลูกเขาถูกเจาะเป็นรู เหลือเพียงครึ่งซีกที่โอนเอนจะล้ม
ไม่มีใครคาดคิดว่า เป้าหมายของพวกเขา จะเป็น[เรือนเหล็ก]ที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อย
[เถาโต]และ[สตรีชุดผุพัง]จ้องตาแทบถลน ความรู้สึกคุ้นเคยนี้ คือความรู้สึกถูกหักหลัง!