กงเจียหยงมือสั่นเทาชี้ไปที่เว่ยฉางหมิง พูดว่า "นายไม่อยากทำแล้วหรือไง?"
เว่ยฉางหมิงยิ้มเผยเขี้ยว "จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ?"
"ไม่เป็นไรก็ดี" กงเจียหยงกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
ยังไงก็ตาม ขอแค่ไม่ใช่จงใจอยากตายยื่นใบลาออก ที่เหลือก็...
โลกมันถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะไปสนใจอะไรกับคำพูดเป็นทางการของทางการอีก ความจริงสำคัญกว่าคำประกาศใดๆ ทั้งสิ้น การบอกความจริงแก่ประชาชนอย่างทันท่วงทีต่างหากคือการให้เกียรติและการปลอบโยนที่แท้จริง
แล้วงานแถลงข่าวสุดหินครั้งแรกของโลกปัจจุบัน—แต่ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายอย่างแน่นอน—ก็ปรากฏสู่สายตาสาธารณชนอย่างหน้าด้านๆ
ส่วนเย่ปู้หวี่ยังคงย่อยหมอกสีแดงนั้นอยู่
พลังอันละเอียดอ่อนไหลเข้าสู่ร่างกาย ทะลวงกำแพงที่มองไม่เห็นนั้น รวมเม็ดทรายเป็นทะเล ทีละหยดรวมกันเป็นแม่น้ำสายใหญ่ ทะลวงด่านขั้นเจ็ดได้ในที่สุด
พลังที่เคยติดขัดแผ่กระจายไปทั่วกายอย่างรวดเร็ว หมอกสีแดงที่รวมตัวกันห่อหุ้มตัวนาง ดั่งรังไหมสีแดงลูกหนึ่ง แต่ไม่นาน พลังของรังไหมนี้ก็ถูกดูดซับเข้าสู่ร่างกายของเย่ปู้หวี่
พร้อมกับพลังที่หลั่งไหลเข้าไป เจ้าก้อนเมฆบนท้องฟ้าก็หายไปด้วย หัวนกฮูกสามมิติกลายเป็นภาพเมฆ ตาสีแดงก็หายไปตามกัน แล้วเมื่อลมพัด ภาพนั้นก็บิดเบี้ยวกลายเป็นปีศาจ
ดูคล้ายกับแผ่นรองเท้าที่แบนๆ ยังมีรูใหญ่สองรูอีกต่างหาก
วิกฤตผ่านพ้นไป แต่สายตาจำนวนมากยังคงจับจ้องไปที่สภาพของเย่ปู้หวี่
หมอกสีแดงเข้าสู่ร่างกายของเย่ปู้หวี่อย่างสมบูรณ์ เส้นผมสีขาวปลิวไสวพาดบ่าอย่างสงบ ปิ่นดอกไม้สีแดงแห่งยมโลกประดับอยู่บนเส้นผม หากมองเห็นบ้างเป็นบางครั้ง ยิ่งสว่างสดใสขึ้นเมื่อพลังหลั่งไหลเข้า มีลวดลายสีเงินงดงามปรากฏขึ้นเรื่อยๆ