เย่ปู้หวี่ขยับตัวไปมา ความรู้สึกของการเลื่อนขั้นเป็นขั้นที่เจ็ด ก็เหมือนได้อาบน้ำขัดตัวระดับลึก มีความรู้สึกผ่อนคลายสบายตัวราวกับได้ขัดคราบเก่าออกหมด ทุกระดับเซลล์กำลังหายใจอย่างสบายใจ
กระบวนการแม้จะยากลำบาก แต่ผลลัพธ์ก็น่ายินดี
"ในที่สุดก็ขั้นที่เจ็ด ไม่ง่ายเลย เมื่อกี้เกือบถูก[ฝันร้าย]เล่นงานจนตาย"
เว่ยฉางหมิงยิ้มไปทางกล้องเบื้องหลัง: "เอาล่ะ วิกฤตคลี่คลายลงชั่วคราวแล้ว ทุกคนวางใจได้ การแถลงข่าวออนไลน์ของสำนักงานเลขาธิการสหพันธ์โลกร่วมสมัยสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้"
เซียวซั่วเอื้อมมือปิดกล้อง สมาชิกทีมขอบฟ้าทั้งหกคนหน้ามืดมองไปทางฉุดฟ้าพังทลาย ขณะที่โข่วอิ้งที่มาถึงช้าไม่เข้าใจสถานการณ์
"เกิดอะไรขึ้น? ผมได้ยินเสียงการสั่นสะเทือนจากหอคอย เลยรีบร้อนมาที่นี่ ดูเหมือนเรื่องจะจบลงแล้ว"
เขาเกาหัว ครั้งนี้เสียงดังน้อยขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ต้องทำการต่อสู้ด้วยซ้ำ
ทุกคนหมดคำจะพูดแล้ว สีหน้าโล่งอกของโข่วอิ้งคนนี้ ช่างยากที่จะวิจารณ์จริง ๆ สายตาของพวกเขาในที่สุดก็ตกอยู่ที่เย่ปู้หวี่
"เธอวางแผนจะทำอะไรต่อไป?"
เย่ปู้หวี่ครุ่นคิดสองสามวินาที มองไปที่ผู้อาวุโสทั้งสาม: "ฉันมีคำถามอยากถาม ในช่วงมหาภัยพิบัติ พวกท่านเคยเห็นมือข้างหนึ่งไหม? ดูเหมือนมันจะโยนอะไรบางอย่างลงมายังโลกปัจจุบัน"
มือ?
ทั้งสามคนคิดทบทวนอย่างถี่ถ้วน ช่วงมหาภัยพิบัติเป็นช่วงเวลาสำคัญ ตอนนั้นพวกเขายังหนุ่ม และก็เป็นผู้ที่ได้รับผลกระทบจากหายนะครั้งนั้นเป็นกลุ่มแรก