กำลังเร่งรีบมาถึง โก่วเซียงวั่งกดหูฟังที่แนบหู ฟังซุนซีพูด...
"โก่วเซียงวั่ง ข่าวร้าย สามภัยมาชุมนุมกันอีกแล้ว เป้าหมายน่าจะเป็นฉางชิงเหมือนเดิม รีบหาเวียนเทียนชิงแล้วพาพวกเขาอพยพออกไปเดี๋ยวนี้"
โก่วเซียงวั่ง: .........
"ทำไมมาชุมนุมกันอีกแล้วล่ะ ที่นี่มีสมบัติอะไรงั้นเหรอ ต่างคนต่างมา..."
เขาหันไปมองเฉินเจ๋อด้วยความจนใจ
"รีบส่งข้อความถึงรุ่นน้องของนายเร็ว ที่นี่ไม่เหมาะจะอยู่ต่อ ถ้าพวกเขาอยู่ที่นี่ ให้รีบออกไปเดี๋ยวนี้"
เฉินเจ๋อตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่อง พยักหน้าแล้วส่งข้อความทันที
มู่ปิงเกอที่แอบมองเครื่องสื่อสารอยู่เป็นระยะ สายตาจดจ่อ เงยหน้ามองทั้งสองข้างของหุบเขา ถอนหายใจ
ส่งข้อความตอบกลับเฉินเจ๋อ
"พี่รุ่นพี่ เรื่องเกิดขึ้นกะทันหัน ลืมบอกพวกพี่ไป ฉางชิงคือพวกเราเอง พวกเรากำลังตกปลาอยู่"
เฉินเจ๋อเท้าลื่นเกือบล้ม กรีดร้องด้วยความสติแตก: "บ้าอะไรกันเนี่ย!"
ซุนเฉิงที่เกือบหูหนวกจากเสียงกรี๊ด เอนตัวไปด้านหลัง
"เป็นบ้าอะไร ฟ้าถล่มหรือไง"
วินาทีถัดมา เฉินเจ๋อยื่นเครื่องสื่อสารจ่อหน้าไปที่ซุนเฉิง
"ดูสิ นายลืมตาดูให้ดี ไอ้ฉางชิงเนี่ยก็คือเวียนเทียนชิง!"
จางหยวนจิ้งหันหัวกึก เสียงคอแทบเคล็ด
"ห๊ะ!?"
โก่วเซียงวั่งรู้สึกหายใจไม่ออก: "น้องเอ๊ย เรื่องแบบนี้ทำแบบนี้ไม่ได้นะ!"
เขากดหูฟังทันทีโดยไม่พูดพล่าม น้ำเสียงเร่งรีบ