ซ่งอี๋ถอนหายใจ: "ให้หัวหน้าแผนกเสือขาวไปสักทีเถอะ ไปดูว่าฉางชิงนี้เป็นยังไง"
โก่วเซียงวั่งที่ได้รับข้อมูลขยี้ตา วางต้นกล้าในมือลง นั่งบนคันนาเอาแก้มยันมือเหม่อลอย
"เฉินเจ๋อ, ซุนเฉิง... พวกนายว่า ไอ้หกตัวนี้มันวิ่งเก่งไปได้ยังไงวะ"
เฉินเจ๋อกับซุนเฉิงทำหน้าแข็ง
เด็ก?
ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น แค่ซูอูเว่ยคนเดียว อายุรวมของทั้งแผนกซื่อเซียงทั้งหมดก็ยังไม่เท่าเขาเลย
โก่วเซียงวั่งถอนหายใจ: "เฮ้อ เราก็ต้องไปดูกันแล้วล่ะ จางหยวนจิ้งอยู่ไหน?"
"หวาไอ้ขโมย ในที่สุดนายก็นึกถึงฉันได้ เร็ว ๆ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!"
จางหยวนจิ้งที่ถูกมัดไว้กับต้นไม้ถีบเท้า
โก่วเซียงวั่งแคะหู: "นี่มันหมาตัวไหนเห่าโฮ่ง ๆ ฟังไม่รู้เรื่องเลยวะ"
เฉินเจ๋อจับหน้าผาก: "หัวหน้า อย่าไปแหย่เลย พี่จิ่งโมโหขึ้นมาพวกเราไม่ไหวว่ะ"
โก่วเซียงวั่งหัวเราะร่า: "เป็นไปไม่ได้ ไอ้พี่จิ่งนายมันแค่ฉายาหมาโหลวจิน ไม่ใช่หมาโต้ง ๆ จะไปเป็นโรคพิษสุนัขบ้าได้ยังไง"
จางหยวนจิ้งกัดฟัน ใช้กำลังที่เอว เสียงดังกร๊อบมาจากด้านหลัง เหมือนมีอะไรบางอย่างฉีกขาด
เฉินเจ๋อรีบแก้เชือกให้จางหยวนจิ้ง: "อย่านะพี่จิ่ง ต้นไม้มันไร้เดียงสา นายจะถอนต้นไม้ที่พวกเราปลูกไม่ได้นะ"
จางหยวนจิ้งขยับแขน พึมพำไม่หยุด
"ถ้าตอนนั้นไม่ใช่ฉันเลื่อนขั้นช้าไป ฉันต่างหากที่ควรเป็นหัวหน้าแผนกเสือขาว ตำแหน่งโหลวจินนี่มันของหวาไอ้ขโมยตั้งแต่แรกแล้ว แต่ผลสุดท้าย..."