"อยากรู้เหรอ พวกแกยังไม่คู่ควร!"
หว่านหลานโบกมือ ส่งสัญญาณให้หายนะด้านหลังพุ่งเข้าไป
"แค่คนไร้ชื่อ ก็คิดจะเอาข้อมูลจากฉางชิง คิดว่าเราเป็นลูกพลับอ่อนหรือไง ลงไป จัดการพวกมันซะ!"
หายนะทั้งหกที่อยู่ด้านหลังเห็นพวกเขาสงบนิ่งขนาดนี้ ก็มีกำลังใจตามไปด้วย
จะสู้ก็สู้ หนีไม่ทันก็หนีเอา
ชั่วพริบตา แตงกวาหลายลูกพุ่งขึ้นสู่ที่สูง ใครจะไปสนใจท่าทางประหลาดนั้น แค่เห็นพลังหายนะที่หนาทึบจนกลายเป็นรูปธรรมเหมือนสัตว์ร้ายยักษ์คำรามใส่หายนะเหนือหุบเขาก็พอ
สาวกแห่งความว่างเปล่าย่อมไม่ยอมอ่อนข้อ ถอนหายใจอย่างเจ็บปวด
"ไม่คิดเลยว่า...จะดื้อรั้นขนาดนี้!"
สิ่งที่รอหายนะฉางชิงอยู่ คือบทเพลงศักดิ์สิทธิ์ที่พวกเขาร่ายรอมาเนิ่นนาน ครอบคลุมทั่วทั้งหุบเขา
ชื่อของมันคือ ความฝันที่ร่วงหล่น
ตัวอักษรสีหม่นหมองลุกไหม้ ราวกับโซ่ตรวนวาดโครงร่างร่างกายขนาดมหึมา ซึ่งก็คือยักษ์ที่ถูกพันธนาการ ร่างกายเกือบโปร่งใสกลับเต็มไปด้วยตัวอักษรสีดำสนิท
ตัวอักษรร้อยเรียงเป็นผ้าปิดตาขนาดยักษ์ บดบังสายตาของยักษ์ไว้มิดชิด บงการให้มันรุกใส่เบื้องล่าง
หายนะที่พุ่งขึ้นไปเบื้องบนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
"นี่มัน...นักเดินแดนสุญญากาศ เป็นไปไม่ได้! นักเดินแดนสุญญากาศกลายเป็นตำนานไปพร้อมกับโคเชอร์ตั้งนานแล้ว พวกแกเก็บสิ่งนี้ไว้ได้ยังไง?!"
สาวกที่ถือตัวอักษรยิ้มเย็น "คนสายตาสั้นอย่างแก จะไปเข้าใจวิธีของพวกเราได้ยังไง"