ตอนนี้สถานการณ์ของพวกเขาช่างน่าอึดอัดนัก ใครจะไปจำได้ว่าพวกเขาแค่อยากจะตกปลา แต่ตอนนี้ ตกไปตกมา อยู่ดีๆ ก็มีหัวปลาประหลาดถือระเบิดมาวางระเบิดปลาตายหมด
แล้วมันยังยิ้มๆ ถามพวกเขาว่าอยากไปกับมันไหม
คิดว่าตัวเองเป็นเงือกที่ร้องเพลงได้หรือไง แกก็แค่หัวปลาประหลาด!
เย่ปู้หวี่สูดหายใจลึก: "เรามีทางเดียวแล้วล่ะ แทงข้างหลัง!"
หว่านหลานชำเลืองมองนาง: "แกติดใจการแทงข้างหลังพวกนี้หรือไง?"
"พวกแกว่ามันไม่สะใจหรือไงล่ะ"
ทั้งห้าคนเหงื่อตก ขอบคุณมาก สะใจเกินไปแล้ว
"ไป ไป ไป ขึ้นหุ่นยักษ์ของเรา ทำภารกิจให้สำเร็จ แล้วกลับบ้านไปกินหม้อไฟกัน"
ท่ามกลางสายตาของพวกแตงกวาที่ตะลึงจนพูดไม่ออก ท่ามกลางเสียงลมและทรายที่โหมกระหน่ำ พวกเขาเดินผ่านไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เหมือนกับ...ชาวเมืองที่ถือบะหมี่แห้งเดินผ่านหน้าพายุไต้ฝุ่น เงยหน้ามองภัยธรรมชาติที่บ้าคลั่ง แล้วดูดเส้นบะหมี่อย่างไม่แยแส ความผ่อนคลายเต็มเปี่ยม
หายนะตัวหนึ่งตั้งสติได้ จึงถาม: "เจ้านาย พวกท่านจะไปไหนกัน?"
แตงกวาทั้งหกคนหันขวับพร้อมกัน: "เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กน้อยอย่าถามมาก"
เหล่าหายนะ: ???
หกคนก้าวขึ้นสู่นักเดินทางแห่งความว่างเปล่าที่หยุดนิ่ง
เย่ปู้หวี่ตบนักเดินทางแห่งความว่างเปล่าที่ใต้เท้า: "โข่วอิ้ง นายว่าเราเข้าไปข้างในแล้วนับเป็นการรวมร่างไหม ฉันจะเป็นส่วนหัวนะ?"
มุมปากโข่วอิ้งกระตุก กับการพูดประชดประชันที่ไม่ทันตั้งตัวนี่...