เถาวัลย์เส้นหนึ่งพุ่งออกมาอย่างกะทันหัน กิ่งก้านขนาดใหญ่ขวางระหว่างทั้งสองฝ่าย ภาพที่เห็นช่างเหมือนกับพระราชินีแม่ม่านขีดเส้นทางช้างเผือกไว้ แต่พวกเขากลับไม่สามารถสร้างสะพานนกกางเขนขึ้นมาได้
เถาวัลย์ที่โผล่มาอย่างไม่ทันตั้งตัว ฉีกความดีใจของทั้งหกคนให้แตกสลาย
เย่ปู้หวี่สวมหน้ากากแห่งความเจ็บปวดทันที
หกคนยืนงงกลางสายลม ยังคงท่าทางเตรียมวิ่งเข้าไป
ร่างหนึ่งนั่งอยู่บนเถาวัลย์ยักษ์ ขวางทั้งหกคนไว้ สายตาเย็นชามองไปที่คนของโลกปัจจุบัน แล้วพูดกับพวกที่อยู่ข้างหลังว่า
"ลงไปเถอะ ตรงนี้ฉันจัดการเอง พวกเจ้ายังไม่คู่ควร"
โกวเซียงหวาง: ……
เอาเถอะ มือเขายื่นไปถึงแล้ว นี่มันต่างอะไรกับการแย่งเด็กจากห่อผ้าล่ะ!
มู่หรูอิงเอามือปิดหน้า อูซู่เงยหน้าขึ้น โม่อี้กัดฟัน
ให้ตายเถอะ ปกติไม่เห็นภัยธรรมชาติจะคอยปกป้องลูกน้องแบบนี้เลย วันนี้ต้องมาทำตัวน่ารำคาญแบบนี้หรือไง!
เย่ปู้หวี่ยังอยากจะช่วยเหลืออีก "ไม่นะ ให้พวกเรา..."
"หืม?" [เถาเซิง] มองมาอย่างเย็นชา
ทีมฉุดฟ้าพังทลาย: ……
หกคนยิ่งกว่าหนึ่งคน ต่างพากันพูดไม่ออก หืมอะไรหืม?
คิดว่าตัวเองเท่เหรอ!
เม๊ย ภัยธรรมชาติจอมเผด็จการบังคับรัก?
เย่ปู้หวี่พูดอย่างน้อยใจ "พวกเรา... พวกเราเชื่อใจเธอ"
[ซิ่วอีเหนียง] คิดอยู่ครู่หนึ่ง ข้อมูลนี้พลาดไม่ได้ ฉางชิงยังไม่ควรถูกคนโลกปัจจุบันฆ่าตายตอนนี้
มันลอยไปข้าง ๆ [เถาเซิง] ท่าทางเหมือนจะร่วมมือ สายตาเย็นชามองไปที่โกวเซียงหวางและพวก