แมลงยักษ์กลืนกินการช่วยเหลือของ[เถาวัลย์แพร่กระจาย]และ[หญิงชุดผุ] ลงไป หอกยาวพุ่งลงมาโดยไม่มีอะไรขวางกั้น
คนที่ตั้งใจจะเสียสละตัวเองเพื่อขัดขวางการช่วยเหลือนั้น ถูกกระแสลมแรงพัดกระจัดกระจาย เศษหินระเกะระกะบาดแก้มเป็นรอย แต่พวกเขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวด มองไปด้านหลังอย่างงงงวย
หอกยาวสองคมที่เหมือนสันเขาปรากฏเงาสะท้อนของพวกเขา ดอกโฮ่วจงฮวาบานสะพรั่งในพริบตา พลังชีวิตมหาศาลพุ่งทะยานขึ้นฟ้า
พลังเข้มข้นราวกับโอเอซิสในทะเลทราย ฝนโปรยปรายลงมาหลังแล้งยาวนาน รดลงสู่ร่างกายของพวกเขา รักษาบาดแผล ดึงชีวิตที่ใกล้จะดับสูญกลับจากขอบเหวแห่งความตาย
ส่วนหว่านหลานที่บินขึ้นไป เห็นหอกยาวที่คุ้นเคยนั้น ดวงตาเป็นประกายวาบ
"เย่ปู้หวี่!"
"แค่นะ!"
ยังไม่ทันดีใจ แสงสีเลือดวาบผ่านหางตา รอยยิ้มบนมุมปากหายไปในพริบตา คว้าตัวซูอูเว่ยที่อ่อนแรงลงทันที
"เฮ้ย นายทำไมยิ่งอ่อนแอกว่าเมื่อกี้อีกล่ะ"
ซูอูเว่ยยกเปลือกตาขึ้น: "นายว่าไงล่ะ หัวหน้าทีมเย่ของเรา กลับมาให้ของขวัญชิ้นใหญ่"
กลิ่นอายการรักษาอันเข้มข้นนี้ ค่อยๆ บั่นทอนพลังของเขา
ในที่สุดเขาก็รู้สึกถึงความอึดอัดใจของการเป็นหายนะ
ชัดๆ ว่าเป็นเป็นการรักษา เป็นยาวิเศษชั้นเลิศ แต่สำหรับเขาในตอนนี้ มันคือลูกกวาดผสมยาพิษ
อันตรายนัก!
หว่านหลานมุมปากกระตุก ไม่รู้จะพูดอะไร ต้องลากซูอูเว่ยหนีจากฝนโปรยจากฟ้าที่ตกลงมาฉุกเฉินนี้