เจ้ากินรวงข้าวเงยหน้าอย่างหงุดหงิด พลางตะโกนอย่างโมโหโกรธา
“จะพูดอะไรนักหนา! ข้าก็ไม่เคยพูดว่าข้าเป็นพวกของพวกเจ้า!”
เจ้าวัลย์เถาวัลย์โกรธจนแทบกัดฟันกรุด
“ไอ้สารเลว ไปเข้าข้างโลกปัจจุบันแล้วได้อะไรกับตัวนัก?”
เจ้ากินรวงข้าวอึ้งไป ไม่ได้ผลประโยชน์อะไร แต่ดูเหมือนผู้ทำสัญญาจะอยู่ที่โลกปัจจุบันนี่นา
มันหันกลับไป เจอกับสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นปนความตกใจถาโถมเข้ามา
เจ้ากินรวงข้าวรู้สึกเสียวสันหลัง เหล่ายอดฝีมือแห่งโลกปัจจุบันทั้งหลาย ไหนบอกว่ารู้ความจริงนัก ก็อย่ามาแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องต่อหน้าข้าเลย
ทั้งที่รู้ว่าผู้ทำสัญญาของข้าอยู่ในหมู่พวกเจ้า ยังจะมาเล่นละครอยู่อีก!
ต้นเหตุอย่างเย่ปู้หวี่แอบหลบอยู่ในฝูงชน เหงื่อเย็นเม็ดหนึ่งผุดขึ้นกลางหน้าผาก
“เรื่องนี้สิ…มันยากที่จะอธิบายให้ฟังในเวลาอันสั้น”
ตัวนางเองก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง จะพูดยังไงดี
จะบอกว่าตนทำตามคำทำนาย สร้างความตายปลอมขึ้นมาเองเพื่อหาความลับในร่างกายงั้นเหรอ
แล้วผลสุดท้ายดันพลาดกลับไปยังอดีต ไม่เพียงได้เห็นราชาผู้หิวโหย ยังปล่อยเจ้ากินรวงข้าวออกมาได้ แล้วเซ็นสัญญาผูกพันวิญญาณกับมัน
จากนั้นก็กลับจากอดีตมาสู่ปัจจุบัน กลับมาสู่กลางสมรภูมิรบ และในวินาทีสุดท้าย ก็ใช้สัญญาให้เจ้ากินรวงข้าวกลายเป็นโน้ตตัวสุดท้ายที่ปิดท้ายการต่อสู้ครั้งนี้
ฟังดูแล้วมันช่างเหลือเชื่อเหลือเกิน เหมือนเรื่องราวที่ถูกแต่งขึ้นมาอย่างประณีต ทุกอย่างลงตัวได้ใจจนน่าขนลก
เจ้าปลาวาฬน้อยไอเป็นจังหวะหนึ่ง ใช้ครีบตีไหล่หล่อนเบา ๆ “ปล่อยให้ข้าจัดการเอง ข้าจะจัดการให้เอง”