หอคอยกวนซานแห่งป้อมปราการหัวเราะลั่น “ไม่มีปืนใหญ่เหล็กแล้วก็ยังมีอาวุธอื่นอีก มา ยิงเพิ่มอีกสักหลายนัด ให้ดวงวิญญาณอันเจิดจรัสผลิบานเป็นแสงอันรุนแรง!”
มอคอฟพยักหน้า “โจมตีแบบนี้แหละ ข้าจะพาคนไปสนับสนุนโม่อี้ โหลวกวานซาน อำนาจบัญชาการป้อมปราการนี้มอบให้เจ้าแล้ว!”
“การสนับสนุนด้วยอำนาจการยิงมอบให้พวกเราเอง รับรองว่าจะทำภารกิจสำเร็จ!”
ฉินเยว่ใช้พลังวิญญาณเติมแขนที่ถูกฟันขาดให้กลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง ก่อนจ้องมอง [ความหนาวเหน็บเยือกแข็งชั่วนิรันดร์]เบื้องล่างด้วยสายตาเย็นชา
“ยังมีโอกาส”
[ความหนาวเหน็บเยือกแข็งชั่วนิรันดร์]เงยหน้าขึ้น ดุจคนพเนจรที่กำลังชื่นชมทิวทัศน์หิมะ ในดวงตาสะท้อนภาพแสงออโรร่าอันลวงตาผืนนั้น
“ช่างงดงามจริง ๆ น่าเสียดาย…ยังไม่พอ ข้าคาดเดาการเคลื่อนไหวของพวกเจ้าได้แล้ว และเตรียมรับมือไว้เช่นกัน
ดังนั้น…เมื่อเผชิญกับข้อสอบที่อยู่นอกเหนือการคาดหมาย พวกเจ้าจะให้คำตอบเช่นไรกัน”
สะพานแสงออโรร่ามาถึงแล้ว เสียงตวาดอันเกรี้ยวกราดดังก้องไปทั่วฟากฟ้า
“ตอบบิดาเจ้าเถอะ!”
โก่วเซียงวั่งนำหน้าพุ่งเข้าจู่โจม ร่างแปรเปลี่ยนเป็นพยัคฆ์ขาว อ้าปากกว้างดุจอ่างเลือด ก่อนกระโจนลงมาจากนภาอย่างรุนแรง
ในเวลาเดียวกัน โม่อี้ถือดาบอยู่ในมือ สมาชิกหน่วยชิงหลงที่อยู่เบื้องหลังแปรเปลี่ยนเป็นมังกรยักษ์ สะบัดกลุ่มเมฆครึ้มที่ปกคลุมหนาแน่นให้กระจายออก ก่อนคำรามพุ่งเข้ามา
หน่วยเต่าดำที่มู่หรูอิงนำพุ่งชนเข้าใส่ เงาลวงตาของเต่าดำส่งเสียงคำรามอย่างหนักอึ้ง พลังอันหนาหนักและกร้าวแกร่งก่อคลื่นยักษ์สูงหมื่นจั้ง
ปีกสีแดงเพลิงคู่หนึ่งบดบังฟ้าดิน เสียงร้องของวิหคนกกระจอกกวาดล้างทั่วหล้า เจตนาสังหารอันแหลมคมรวมตัวเป็นขนเพลิงทีละชิ้น ก่อนดิ่งพุ่งลงมา