หว่านหลานเหลือบตามองดูสมาชิกทีมของตัวเอง กัดลูกอมในปากจนกรุบกรอบ
"พวกเธอรู้เยอะอยู่นะ..."
หลายคนรู้สึกขนหัวลุก
หว่านหลานเอียงศีรษะเล็กน้อย เส้นผมที่ขมับปล่อยลงมาปรกหน้า สายตาเย็นชามองทะลุเส้นผมจ้องไปที่พวกเขา
เย่ปู้หวี่เริ่มตึงเครียด เธอคงไม่พบอะไรเข้าแล้วใช่ไหม
สายตาเหลือบมองสมาชิกข้างกาย จู่ๆ ก็พบว่า คนที่ตึงเครียดดูเหมือนจะไม่ใช่แค่เธอคนเดียว
ในชั่วขณะนั้น สมองของเย่ปู้หวี่พลันว่างเปล่า
ให้ตายเถอะ ทุกคนคงไม่ได้ต่างมีความลับที่บอกใครไม่ได้กันหมดใช่ไหม
เรื่องของเพื่อนร่วมชั้นมู่เธอรู้ดี ใคร่ครวญมงกุฎราชาแห่งอุทกภัยไว้ แล้วคนอื่นๆ ก็มีปริศนาคล้ายกันงั้นเหรอ?
แต่เธอไม่รู้เลยว่า คนอื่นๆ ก็แปลกใจไม่แพ้กัน
คนของฉุดฟ้าพังทลายเพิ่งจะตระหนักได้เป็นครั้งแรกว่า เพื่อนร่วมทีมของตัวเองดูเหมือนจะไม่ได้ธรรมดาเลย
หว่านหลานหลับตาลงครู่หนึ่ง รู้สึกเหมือนถูกทั้งโลกทอดทิ้ง พวกเด็กๆ นี่มันถูกต้องแล้วเหรอ?
"หยุดส่งสายตากันได้แล้ว อย่าคิดว่าแค่มีตัวตนลับและความลับก็เก่งนัก รู้มากก็ต้องทำตัวเป็นคู่มือใช้งานให้ดีๆ สิ!"
ในดวงตาสีคราม ไม่มีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับความลับที่ถูกปิดบัง มีเพียงความกระหายในความรู้เท่านั้น
เปลี่ยนมุมมองดู หนังสือคู่มือครึ่งเล่มกับอีกสี่เล่ม จะช่วยประหยัดขั้นตอนการสืบข่าวไปได้มากแค่ไหน จะเข้าถึงเหตุการณ์ลับที่ไม่เป็นที่รู้จักได้มากแค่ไหน
นี่มันเจ๋งสุดๆ ไปเลย!
อืม โหลวกวานซานนับเป็นครึ่งเล่ม ใครจะไปรู้ว่าจริงหรือปลอม