สมาชิกทั้งหกคนของฉุดฟ้าพังทลายหันขวับพร้อมกันเป็นหนึ่งเดียว สายตาจับจ้องไปที่ปากทางถนนอันมืดมิด
หลิวซั่วเหงื่อตกพลั่กๆ ภายใต้การจ้องมองของหกคู่ตา ทั้งที่แอบซ่อนกายคิดว่าตัวเองไม่มีใครเห็น
เขาก้าวออกมา ยกเลิกการซ่อนกาย แล้วมองคนทั้งกลุ่มอย่างเอาเรื่อง
"ช่วยไว้หน้าคุณครูหน่อยไม่ได้เลยหรือไง?"
ซูอูเว่ยชี้ไปที่เฟิงเจี้ยนอวี่ซึ่งถูกมัดทั้งตัว:
"อาจารย์ อย่าลืมเอาคนนี้ไปด้วยนะครับ"
"แล้วก็อันนี้ด้วย" โข่วอิ้งถอดแท่งข้อมูลหน่วยความจำออกมา ปาลงไปให้หลิวซั่ว
"ในนั้นมีแผนที่แผ่น กับรายชื่อพนักงานบริษัทของจูโย่วไฉด้วย"
หลิวซั่วยื่นมือรับแท่งข้อมูลไว้ แล้วมองเฟิงเจี้ยนอวี่ด้วยสีหน้าเจือทุกข์:
"น่าเสียดาย ตกมาอยู่ในมือพวกเราแล้ว แต่ฉันไม่ค่อยอยากพานายไปส่งที่กองรักษาความมั่นคงสังคมเท่าไหร่"
เฟิงเจี้ยนอวี่เริ่มตึงเครียดขึ้นมาทันที
หลิวซั่วชักปืนออกจากเอว ปลายกระบอกจ่อที่กลางหน้าผากของเขา:
"นาย... เสียใจไหม?"
เฟิงเจี้ยนอวี่กลืนน้ำลายลงคอ เงยหน้าขึ้นมองหลิวซั่วผ่านลำกล้องปืน:
"ไร้ความหมาย เสียใจก็ไร้ความหมาย"
"อืม ไร้ความหมาย" เสียงของหลิวซั่วเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเหนือ "ฉันถามแทนคนอื่น"
เฟิงเจี้ยนอวี่เบิกตากว้างทันที น้ำตาร้อนผ่าวไหลรินอาบแก้ม เสียงถอนหายใจอย่างอาลัยอาวรณ์นั้นดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง
"เจี้ยนอวี่ นายจะต้องเสียใจในภายหลัง"
เขาจำได้ เสียงสะท้อนของประโยคนั้น เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจราวกับมองเห็นอนาคต
ผ่านสายตาที่พร่าเลือน เขาเลือนลางเห็นใบหน้าของคนนั้น ที่ถูกลืมลึกอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำ