จางเฉียนคุ้นเคยกับการควงแขนของเย่ปู้หวี่ แล้วมองไปรอบ ๆ ก่อนจะพาเธอมุ่งหน้าไปยังสนามเด็กเล่นเล็ก ๆ ที่เห็นได้ชัด
"ไป เราคุยกันตรงนั้นเถอะ"
เย่ปู้หวี่ที่ถือไส้กรอกย่างหนึ่งแท่งจ้องมองแสงสีหลากสีตรงหน้าอย่างเหม่อลอย รู้สึกเหมือนผ่านไปอีกภพ
จางเฉียนเดินควงแขนเธอไปพลางคุยไปพลาง: "ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าจะไปหางานพิเศษทำ เจอที่เหมาะ ๆ แล้วหรือยัง?"
"เอ่อ... ก็น่าจะใช่ แล้วเธอล่ะ?"
"ฉันเหรอ สอบติดมหาวิทยาลัยที่อยากเข้าได้แล้ว" จางเฉียนยิ้มอย่างมีความสุข "ฉันนัดกับเพื่อนในห้องไว้แล้ว วันนี้มาเปิดงานสังสรรค์เล็ก ๆ ที่นี่ ฉันยังเตรียมของขวัญมาให้ทุกคนด้วย"
เย่ปู้หวี่เคี้ยวไส้กรอก: "เหรอ ก็บังเอิญดีนี่นะ"
"ใช่สิ ฉันไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่" จางเฉียนถาม "เธอจะไปเจอเพื่อนเก่า ๆ ไหมล่ะ?"
เย่ปู้หวี่คิดครู่หนึ่ง: "เจอสิ มาก็มาแล้ว"
จะให้เธอไม่ไปเจอเพื่อนเก่าเพียงเพราะกลายเป็นผู้ตื่นรู้ไปแล้วก็คงไม่ใช่ เพื่อนร่วมชั้นเก่า ๆ ของเธอดีกันทุกคน
"ฉันก็ว่าใช่น่ะ" จางเฉียนพาเย่ปู้หวี่เดินผ่านแผงขายของกินไปยังจัตุรัสเล็ก ๆ
"จุดที่นัดไว้อยู่ตรงนั้น ที่เต้นแอโรบิกน่ะ"
"ติ๊ดต้าดิดดี่..."
ร่างที่ไหวตามเสียงเพลงปรากฏสู่สายตา เย่ปู้หวี่ถอนหายใจ พวกป้า ๆ เท่จัง
จางเฉียนมองซ้ายมองขวา แล้วโบกมือไปทางกลุ่มคนที่กำลังคุยกันเบา ๆ: "ตรงนี้ ตรงนี้!"
แต่เสียงเพลงดังเกินไป กลบเสียงเธอหมด
ทั้งสองจนใจ ต้องเดินฝ่าฝูงชนไปรวมกลุ่มกับพวกที่เหลือ
ตอนที่พวกเธอไปถึง จังหวะเพลงแอโรบิกที่ติดหูก็จบลง ผู้นำเต้นด้านหน้าหยิบไมโครโฟน ยืนขึ้นกลางแปลงดอกไม้
"แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน เหล่านักเต้นทั้งหลาย ยินดีต้อนรับสู่ที่นี่ ช่วงอุ่นเครื่องจบลงแล้ว ต่อไปนี้คือเวทีเต้นรำที่แท้จริง..."