เมื่อสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวนั้น [ฝันร้าย] อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา แต่มันกลับยึดร่างเย่ปู้หวี่ไว้แน่น พร้อมกับฟื้นฟูพลังของตัวเองอย่างรวดเร็ว และมองไปที่เจ้าปลาวาฬน้อย
“ยังไงล่ะ ไม่กล้าใช้ร่างจริงออกมา ก็กลัวจะทำลายโลกใบนี้หรอกเหรอ ฉันชอบความอ่อนโยนแบบนี้ของเธอมากเลยนะ”
ก็เพราะความอ่อนโยนนี้แหละ ที่ทำให้มันมีโอกาสฟื้นตัวได้อย่างไม่เกรงกลัว
ตอนแรกมันถูก [บทเพลงแห่งฝัน] กลืนกินไป เหลือเพียงสติสุดท้ายไว้ในเศษเสี้ยวของตำแหน่ง เดิมพันกับโอกาสมีชีวิตรอด
ไม่คิดว่าวิหารกอบกู้โลกจะเก็บเศษเสี้ยวนั้นไว้จริง ๆ ไม่เพียงแค่เก็บไว้ ยังมอบเศษเสี้ยวนั้นให้กับระดับหกอีก นี่มันไม่ใช่โอกาสที่ยากจะหาได้จริง ๆ หรือไง
ชะตากรรมช่างเข้าข้างมันจริง ๆ ไม่เพียงให้โอกาสได้เกิดใหม่ ยังได้มาปรากฏอยู่ตรงหน้าโลกปัจจุบันอันแสนโอชะนี้อีก รู้ไว้นะว่า ความฝันของเหล่าหายนะฝูงใหญ่นั้น แต่ละอย่างล้วนขมขื่นจนสุดจะทานทน
ไม่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ก็เต็มไปด้วยการมั่วสุมอบายมุข ไม่ก็ความปรารถนาและแผนการอันน่าสะอิดสะเอียน ไหนจะเหมือนโลกปัจจุบัน ที่ยังมีความฝันอันอบอุ่นอยู่ได้
ได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง มันช่างทำให้ตื่นเต้นเหลือเกิน
[ฝันร้าย] พันรอบตัวเย่ปู้หวี่ราวกับงู ยืดลิ้นยาวออกมา ราวกับจะลองชิมรสชาติของเย่ปู้หวี่
วินาทีที่รู้สึกว่ามันจะแลบลิ้นเลียขึ้นมาจริง ๆ เย่ปู้หวี่ก็โกรธจัด อยากจะตบมันให้กระเด็นไปไกล ๆ เสียเหลือเกิน
ดังนั้นฝ่ามือก็ปรากฏขึ้น
หมอกแดงส่วนหนึ่งหยุดนิ่ง ราวกับได้รับคำสั่งอีกอย่างหนึ่ง ลอบกัดอย่างสนุกสนาน รวมตัวเป็นฝ่ามือยักษ์ตกลงมาจากฟ้า ตบ [ฝันร้าย] ที่แลบลิ้นออกมานั้นให้แตกเป็นละอองหมอก