ก้อนเนื้อ?
เจ้าปลาวาฬน้อยเงยหน้าอย่างกะทันหัน แล้วหมุนตัวทะยานขึ้นเป็นเกลียว ราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่พุ่งเข้าไปข้างหน้าโหลวกวานซาน หัวกระแทกโหลวกวานซานกระเด็นปลิว
ความเร็วเร็วถึงขนาดซูอูเว่ยและคนอื่น ๆ เห็นเพียงแสงดำวาบผ่าน และเสียงครางเบา ๆ ก่อนที่โหลวกวานซานจะบินกระเด็นออกไป
เจ้าปลาวาฬน้อยโกรธจัดคำรามขึ้น: "ใครว่าก้อนเนื้อ!"
ทุกคน: ...
หว่านหลานส่ายหน้ากุมหน้า: "ดีใจจริง ๆ ที่โข่วอิ้งไม่อยู่ ไม่งั้นโดนลูกหลง กระเด็นออกไปคงไม่ใช่แค่คนเดียว"
ซูอูเว่ยมองเจ้าปลาวาฬน้อย: "ไม่เห็นเธอมานาน ทำไมดำขึ้นล่ะ?"
เจ้าปลาวาฬน้อยตอบเสียงอู้อี้: "ฉันชอบ"
สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังของทั้งสี่คน เจ้าปลาวาฬน้อยก็เข้าใจ ตอนนี้คงเหลือเพียงเย่ปู้หวี่คนเดียวที่ยังไม่ได้เลื่อนขั้น
รอบนี้ไม่น่ามีปัญหาอะไร ไม่มีใครวางแผนไว้ที่ตัวเย่ปู้หวี่ คิดว่าน่าจะเป็นการเลื่อนขั้นที่สงบสุขอย่างแท้จริง
ขณะที่มันคิดเช่นนั้น เย่ปู้หวี่ก็พ่นเลือดออกมากะทันหัน แล้วล้มลงกับพื้นเริ่มชักกระตุก
"ให้ตายสิ!"
เจ้าปลาวาฬน้อยตกใจ รีบตรวจดูสภาพของนาง ใบหน้าของมู่ปิงเกอและคนอื่น ๆ ก็เริ่มแย่ลง
มู่ปิงเกอพยุงเย่ปู้หวี่ขึ้น แล้วตรวจสอบอาการของนาง
"พลังงานมากเกินไป ร่างกายรับไม่ไหว นางดูดซับอะไรเข้าไป?"
เจ้าปลาวาฬน้อยตบหน้าผากเย่ปู้หวี่เบา ๆ: "ไม่น่าใช่สิ เศษขั้นที่สิบเอ็ดเท่านั้น ไม่ทำให้ระเบิดได้"
หว่านหลานถลึงตาใส่มัน พูดง่ายจัง เศษขั้นที่สิบเอ็ดบวกกับแกนกลางของภัยธรรมชาติระดับสิบ นี่มันของที่ขั้นหกควรดูดซับหรือไง