สเลดนั่งอยู่บนที่สูง เชิดคางอย่างเย่อหยิ่ง สายตาคมกริบที่มีประกายเย็นยะเยือกประสานกับเฉินเจ๋อ
กลิ่นอายแห่งความขัดแย้งที่มองไม่เห็นตัวกระจายตัวอยู่ในการประสานสายตาครั้งนั้น
“นี่ นายเตรียมจะประกาศสงครามกับโลกปัจจุบันงั้นเหรอ?”
เฉินเจ๋อเรียบชุดแขนเสื้อของตัวเอง พูดอย่างไม่ใส่ใจ:
“นายเป็นตัวแทนโลกปัจจุบันไม่ได้ ต่อให้พี่ชายนายมาเอง ถ้าไม่ยอมก็สู้กันตรงนั้นแหละ”
จะมาเป็นดยุกหรือจักรพรรดิอะไรก็ช่าง อยากบีบบังคับให้เย่ปู้หวี่ยอมมอบวงแหวนหยก นี่มันช่างเพ้อฝันสิ้นดี
“เกมของโรงละครคูหรงโรยเป็นต้าเซี่ยเป็นคนนำ สงครามที่ต่อต้าน[การกัดกร่อนแห่งเหวลึก]ก็พวกเขาเป็นคนเริ่ม พลังใหม่ที่ปรากฏขึ้นก็เป็นนักเรียนของต้าเซี่ยเป็นคนค้นพบ
ฉันเข้าใจความร้อนใจของทุกคน แต่นี่ไม่ใช่เหตุผลที่พวกนายจะมุ่งเป้ามาที่พวกเรา ถ้ายังมีใครยืมอ้างความชอบธรรมของโลกปัจจุบันมาข่มเหงพวกเรา ฉันจะถือว่าเป็นการยั่วยุและจัดการตามนั้น”
ทั่วทั้งห้องเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพูดเหน็บแนมอะไรในเวลานี้
ตัวแทนนักวิชาการนิวแมนดาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ชายชราส่งสายตาไม่พอใจไปยังคนกลุ่มที่อยู่ข้างหลัง
บอกแล้วไงว่าอย่าไปหาเรื่องเฉินเจ๋อ คนนี้แม้แต่จักรพรรดินิวโรมยังไม่เอาใส่สายตา ถ้าพวกนายยังพูดจาเหลวไหลอีก ชายแก่อย่างฉันก็ไม่ทำแล้ว
พวกนายเก่งก็ลงไปเองสิ!
ชายชรากดมือลงไป:“ใจเย็น ๆ พวกเราไม่มีเจตนาร้าย แค่อยากจะทำอะไรสักอย่าง”
นิวแมนดาใช้เหตุผลและความรู้สึก โน้มน้าวอย่างจริงใจมองไปยังทีมฉุดฟ้าพังทลาย