หว่านหลานเอามือล้วงกระเป๋า มองผู้คนที่กำลังซุบซิบกันอย่างไม่เข้าใจ
"แล้วพวกเขากำลังเถียงอะไรกันอยู่?"
โข่วอิ้งส่ายหัว: "บางทีอาจเป็นการปะทะทางความคิดก็ได้"
ซูอูเว่ยเดา: "หรือไม่ก็ยกยอปอปันกัน? การให้คนพวกนี้มาอยู่รวมกันก็ยากอยู่แล้ว"
เย่ปู้หวี่ปิดหู: "ฉันอยากออกไปข้างนอก ที่นี่เสียงดังเกินไป"
มู่ปิงเกอมองดูห้องโถงที่ค่อนข้างว่างเปล่า แล้วก็เข้าใจได้ว่าเสียงที่เย่ปู้หวี่พูดถึงคงเป็นเสียงของวิญญาณ
"ที่นี่ก็มีวิญญาณเยอะเหมือนกันเหรอ?"
เย่ปู้หวี่กลืนน้ำลาย: "เยอะมาก"
ตอนเข้ามาใหม่ๆ ยังไม่เยอะขนาดนี้ แต่ตั้งแต่วินาทีที่ฉินเยว่ปรากฏตัว วิญญาณก็ปรากฏขึ้นเรื่อยๆ รวมตัวอยู่ใกล้ผู้คนต่างๆ
รอบๆ ชายแก่ชาวนิวแมนดามีคนกลุ่มหนึ่งล้อมอยู่ น่าจะเป็นพวกนักเรียน ทุกคนต่างคุยกันอย่างเมามัน
พูดกันได้อย่างเอร็ดอร่อย ราวกับเจอโจทย์ข้อโต้แย้ง เพื่อนร่วมชั้นมารวมตัวกันถกเถียงวิธีการแก้โจทย์ข้อนี้หลายแบบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
บนชั้นสองข้างๆ ท่านดยุกไซล์ดก็มีคนมากมาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียดายและความใฝ่ฝัน พูดอะไรไปไม่หยุด แต่ก็ไม่อาจสื่อความคิดของตนออกมาได้
รอบๆ หลี่ฝูหลินมีวิญญาณน้อยที่สุด แต่ทุกตนจริงจังมาก เขียนอะไรซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ส่วนที่ที่มีวิญญาณหนาแน่นที่สุด...
เย่ปู้หวี่มองไปทางฉินเยว่ ที่นั่นมีวิญญาณมากที่สุด แน่นขนัดรวมตัวเป็นภูเขา ส่วนใหญ่สวมเกราะที่ชำรุด เต็มไปด้วยร่องรอยของสงคราม
ด้วยความเคารพที่คุ้นเคย พวกมันล้อมรอบฉินเยว่ บ้างก็ยิ้มๆ ตบขากางเกงที่ว่างเปล่าของฉินเยว่ บ้างก็ตบไหล่เขาด้วยความเจ็บปวด ปากพูดไม่หยุด