เหรินเว่ยซินและเฉินเจ๋อสบตากันเป็นเชิงให้ทุกคนเงียบ
เย่ปู้หวี่ทำท่าเหมือนเห็นอะไรสุดพิลึก มือสั่นเทายกขึ้นแตะริมฝีปาก พลางอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว
"แม่เจ้า..."
มองรถสองคันชนกัน ทะลุวิญญาณที่เร่ร่อนอยู่ตามเส้นทาง พุ่งเข้าใส่กันด้วยความเร็วสูง เย่ปู้หวี่มุมตากระตุกไม่หยุด
แต่ท่ามกลางการชนกันสุดพิลึกนี้ จู่ ๆ เธอก็สังเกตเห็นปรากฏการณ์ประหลาด รถที่วิญญาณสร้างขึ้นทุกครั้งที่ชนกันจะทะลุผ่านกันและกัน แต่บางครั้ง...
บางครั้งกลับเกิดการชนจริง ในเสี้ยววินาทีนั้น มันกลายเป็นรูปธรรมขึ้นมา
เธอนึกถึงปืนวิญญาณของตัวเองทันที
"นี่คือ... สิ่งสร้างจากวิญญาณ?"
เฉินเจ๋อกำลังจะถามว่าสิ่งสร้างจากวิญญาณคืออะไร เย่ปู้หวี่ก็เบิกตากว้าง
รถสิบล้อยักษ์คันนั้นเหวี่ยงตัวหมุนเป็นวงกลม พุ่งตรงไปชนรถโฟร์คลิฟต์ แต่บนเส้นทางนั้น มีนักวิชาการคนหนึ่งถือเครื่องตรวจจับกำลังเดินผ่านพอดี
"เฮ้ย! รีบหยุดรถ!"
หยุดอะไร?
นักวิชาการที่อยู่ไม่ไกลเงยหน้าด้วยความงงงวย วินาทีต่อมารูม่านตาหดลง เลือนรางเห็นรถสิบล้อยักษ์คันหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเขาอย่างร่าเริง
ในชั่วพริบตาที่ร่างกายลอยขึ้น สมองของเขาก็นึกถึงสิ่งที่เคยอ่านเจอขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว มีตำนานเล่าว่าเทพข้ามมิติจะปลอมตัวเป็นรถสิบล้อยักษ์ ส่งเด็กทุกคนที่มีความฝันไปผจญภัยในต่างโลก
แต่เขาลอยได้แค่สามเมตรก็ร่วงลงสู่พื้นอย่างโซซัดโซเซ
เขามองไปรอบตัวอย่างงุนงง ว่างเปล่าไม่มีอะไร
"เหนื่อยเกินไปจนเห็นภาพหลอนเหรอ?"
มู่ปิงเกอถามด้วยความอยากรู้: "ปู้หวี่ เมื่อกี้เธอเห็นอะไรกันแน่?"