พวกเขาราวกับได้มองเห็นภาพที่เย่ปู้หวี่ต้องตายอย่างทรมานล่วงหน้าแล้ว
เย่ปู้หวี่ก็เห็นเช่นกัน เธอเห็นอนาคตอันน่าเศร้าที่ตัวเธอเองจะระเบิดกลายเป็นละอองเลือด
เธอรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าตัวเองพูดไม่เก่งขนาดนี้
วินาทีต่อมา เธอก็เริ่มอธิบาย
"ฉันหมายถึง นายกำลังหาความตายอยู่หรือเปล่า ไม่ใช่สิ ฉันหมายถึง นายอยากตายหรือเปล่า ฉัน..."
เธอพยายามเรียบเรียงคำพูดของตัวเอง พูดทีละคำ "ฉันอยากบอกว่า นายอยากให้ตัวเองสะอาด ใช่ไหม?"
ร่องรอยความสับสนบนใบหน้าเด็กน้อยหายไป ความมืดมนในดวงตาหายไปในทันใด ดั่งน้ำแข็งที่ละลาย ดวงตาของเขาสว่างวาบขึ้นมาทันที พยักหน้าแรงๆ ราวกับตำข้าว
"ใช่ๆ ใช่ ฉันชอบความสะอาด"
เย่ปู้หวี่รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี พยักหน้าตอบ "ที่นายรู้สึกสนุก ก็เพราะฉันสามารถขจัดกลิ่นอายแห่งหายนะที่ติดตัวนายได้ ใช่ไหม?"
"ใช่ๆ ใช่ ฉันไม่เอาความเหม็น ฉันต้องการความสะอาด สดชื่น"
เย่ปู้หวี่โน้มน้าวต่อไป "นายจะไม่ฆ่าฉัน ใช่ไหม?"
"ไม่ใช่ ไม่ใช่ ถ้าเธอไม่สนุกแล้ว ฉันก็จะฆ่าเธอ"
เย่ปู้หวี่: ...
ริมฝีปากของเธอขยับ เธอกลืนคำหยาบคายกลับลงไปได้
เล่นบ้าอะไรนักหนา ไอ้เด็กเวร!
เย่ปู้หวี่กลอกตาไปมา "จริงๆ แล้วฉันมีความสามารถอย่างหนึ่ง สนุกกว่าที่ผ่านมาทั้งหมด แต่ตอนนี้ฉันไม่มีแรงแล้ว งั้นนายรอให้ฉันสะสมพลังให้พอ แล้วฉันค่อยกลับมาหานายได้ไหม?"
ปล่อยฉันออกไปรวมทีมกับพวกพ้อง ให้โข่วอิ้งสร้างอาวุธขึ้นมาชุดหนึ่ง แล้วระเบิดวังบ้าของนายให้แหลก!