ไอ้เจ้า[มลพิษ]บ้าเอ๊ย ไอ้เจ้า[ราชาแห่งความร่วงโรย]เวรกรรม ไอ้เจ้าปลาเฮฮาพวกนี้!
กลไกงี่เง่า ภัยพิบัติจากมนุษย์เอาถึงตาย!
เย่ปู้หวี่ร้องตะโกนออกมาจากก้นบึ้งของวิญญาณ: "อย่าเข้ามานะ!”
ในเวลานั้น ภายนอกเข้าสู่ความเงียบงันอย่างสิ้นเชิง
ทุกคนจ้องมองบนจอยักษ์อย่างเหม่อลอย เห็นเย่ปู้หวี่วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งและ[มลพิษ]ที่ไล่ล่าติดพัน มือเผลอยากไปปิดปากที่อ้าค้างของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ในสมองมีเพียงความคิดเดียว
ต้องตายแน่ ต้องตายแน่นอน
ตอนที่เย่ปู้หวี่ปรากฏตัวในโถงใหญ่ ไมโครโฟนในมือของฉีชิงหยวี่ก็ร่วงหล่นลงพื้น เสียงอึกทึกจากอัฒจรรย์ราวกับห่านถูกบีบคอ ยืดคอเบิกตากว้าง มองภาพบนหน้าจออย่างไม่อยากเชื่อ
ต้องรู้ไว้ว่า โอกาสที่จะสุ่มตกไปอยู่ที่ฐานทัพใหญ่ของหายนะนั้น เทียบเท่ากับโอกาสที่กลุ่มผู้มีอำนาจระดับสูงของโลกปัจจุบันจะตายพร้อมกันทั้งหมด
แต่ความน่าจะเป็นที่ไม่มีอยู่ในหัวของใครคนนี้ กลับเกิดขึ้นจริง ยิ่งกว่าความจริงที่ไร้สาระ ยิ่งกว่าละครที่เว่อร์ว้าง
ทุกคนมีเพียงหนึ่งคำถาม
"ทำไมถึงไปอยู่ตรงนั้นได้ยังไงกัน?!"
บนจอยักษ์ มุมมองของเย่ปู้หวี่พุ่งทะยาน ลอยเด่นเต็มหน้าจอแบบกู่ไม่กลับ ทำให้คนดูตาดำไปทีแล้วทีเล่า
หลานหวยอวี้และคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่บนอัฒจรรย์ผุดลุกขึ้นยืนทันที เตรียมจะขึ้นไปช่วยเหลือ แต่กลับเห็นภาพเย่ปู้หวี่วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง
ไม่ใช่แค่บนอัฒจรรย์ ผู้คนที่เห็นภาพนี้ผ่านจอยักษ์ของ[โรงละครคูหรงโรย]ต่างยืนนิ่งราวกับหุ่นไม้ หนังสยองขวัญมุมมองบุคคลที่หนึ่งที่นำแสดงโดยเย่ปู้หวี่ แผ่กระจายไปทั่วโลกปัจจุบัน ไม่เคยมีครั้งไหนที่พาผู้คนทั้งหมดเผชิญหน้ากับหายนะจากมนุษย์[มลพิษ]ตัวจริงได้ขนาดนี้มาก่อน