ฉันเคยแพ้ ฟังดูธรรมดาสามัญเพียงสามคำ
ทำให้ทีมขอบฟ้านิ่งเงียบจนพูดไม่ออก
เซียวซั่วไอแห้งๆ หนึ่งที เบนสายตาหนี: "ตอนนั้นคิดว่ามันเท่ ก็เลยเรียนแฮ็กเกอร์มาหน่อย แล้วเครื่องสื่อสารก็โดนแฮ็กอยู่ปีนึง เลิกติดเน็ตไปเลย"
"แล้วรู้ได้ไงว่าเป็นโข่วอิ้ง?" จูเลี่ยถาม
แฮ็กเกอร์ไม่ใช่เรื่องลึกลับหรอกเหรอ?
เซียวซั่วหน้าดำ: "เขาคือคนที่พ่อฉันเชิญมาจากศูนย์วิจัยต้าเซี่ย ตั้งใจมาจัดการฉันโดยเฉพาะ"
โดนคนรุ่นเดียวกันบดขยี้จนย่อยยับ ทิ้งบาดแผลทางใจไว้ใหญ่หลวง เป็นประวัติศาสตร์ดำที่เขาไม่อยากเอ่ยถึง
"………"
ด้านบนหัวสมาชิกทีมขอบฟ้าปรากฏเครื่องหมายจุดไข่ปลาเรียงแถว
มิน่าล่ะเซียวซั่วไม่เคยมองโข่วอิ้งตรงๆ เลย แท้จริงโดนตีจนเป็นปมในใจ
เว่ยฉางหมิงกดติดต่อมู่ปิงเกอด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วส่งชื่อบัญชีและรหัสผ่านไปให้
"ในทีมแกมีแฮ็กเกอร์ ให้มันสืบดู"
"แฮ็กเกอร์?" มู่ปิงเกอมองคนข้างๆ
หลายคนพากันส่ายหน้า
โข่วอิ้งพูดอย่างใจเย็น: "ถ้าเป็นเรื่องอิเล็กทรอนิกส์เครื่องกล น่าจะหมายถึงฉัน"
เย่ปู้หวี่เดินวนรอบโข่วอิ้งมอง ท่าทางแบบคนกราบไหว้ยอดฝีมือ
"เก่งมาก โข่วอิ้งแกเนี่ยยังมีอีกตัวตนซ่อนอยู่นี่นา"
โหลวกวานซานพองอก เชิดจมูก: "ใครๆ ก็มีตัวตนซ่อนกันทั้งนั้น ฉันก็มี!"
ซูอูเว่ยเลิกคิ้ว: "ตัวตนอะไร?"
"ข้าคือบุตรแห่งผืนดิน!"
ซูอูเว่ยเดินหนีไปเงียบๆ ไม่ควรตั้งความหวังอะไรกับมันตั้งแต่แรก หมอนี่เอาอยู่ไม่ได้แล้ว