เหมือนกับได้ดมน้ำหอมคุณภาพห่วย ๆ นอกจากจะทรมานจมูกตัวเองแล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย
หล่อนไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เห็นได้ชัดว่าต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแน่ ๆ
หล่อนยื่นมือออกไป พยายามสุดแรงเพื่อเอื้อมไปหาความสว่างเบื้องบน เหมือนคนจมน้ำในทะเลลึกที่อยากจะคว้าอะไรสักอย่าง และก็ได้ดังใจจริง หล่อนคว้าอะไรบางอย่างได้
"แม่เจ้า! ใครมามองข้อเท้าฉันเนี่ย ทำเอาตกใจแทบตาย!"
คนพายเรือข้ามฟากก้มลงไปมอง เห็นผมขาวโพลนท่ามกลางดอกไม้แดงแห่งความหลงลืม
เขาหัวใจวูบหนึ่ง มีลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
เย่ปู้หวี่เกาะขอบเรือ ใช้นิ้วทั้งห้าสางผมที่ปรกหน้าออก แล้วเงยหน้ามองคนพายเรือข้ามฟาก
"อย่าร้อง"
แรงกดดันที่หลงเหลืออยู่ทำให้ร่างกายของคนพายเรือข้ามฟากแข็งทื่อ ชั่วขณะนั้นเอง เขารู้สึกว่าวิญญาณของตัวเองถูกดวงตาสีแดงงดงามคู่นั้นดูดเข้าไปหมด ทั้งคนราวกับได้มองเห็นทะเลดาวกว้างใหญ่ แล้วก็ถูกดีดออกมาทันที
เขาส่ายหน้า ปัดความรู้สึกแปลก ๆ ในหัวทิ้งไป
วินาทีถัดมา ก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมา
"นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!?"
เย่ปู้หวี่ปิดหู
"ให้ตายเถอะ จะหูหนวกอยู่แล้ว"
หล่อนเหลือบมองดอกไม้แดงข้าง ๆ ก็พอจะได้คำตอบ ในตอนนี้หล่อนน่าจะอยู่ที่แม่น้ำลืมเลือน
หล่อนปีนขึ้นเรือ ตบหน้าตัวเองสองที
"ลุงครับ ช่วยเล่าคร่าว ๆ หน่อยได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น ผมรู้สึกเหมือนมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น"
คนพายเรือข้ามฟากอ้าปากค้าง: "นายไม่รู้เหรอ? พวกพ้องนายบุกไปที่อาณาเขตของนิรันดร์หนาวเหน็บ เปิดศึกก่อนแล้ว กำลังรบระดับสูงของโลกปัจจุบันออกเดินทางไปแล้ว