งานเปลี่ยนผ้าปูที่นอนในห้องพักแขกเปลี่ยนจากศาสตราจารย์หลูมาเป็นหลูเจียเหยี่ยน
กฎของตระกูลหลูคือผู้ชายทำงานบ้าน ผู้หญิงใช้ชีวิตสบายๆ
เซ่าเอินฉือเอนตัวอยู่ที่กรอบประตู มองดูหลูเจียเหยี่ยนสอดปลอกหมอนอย่างคล่องแคล่วและชำนาญ รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
“ผมทำเอง”
หลูเจียเหยี่ยนไม่แม้แต่จะหันกลับมา “ไม่ต้อง”
เขาตบหมอนให้แบน แล้วหันมามองเด็กหนุ่มที่อยู่ด้านข้าง มุมปากยกขึ้นอย่างมีเลศนัย “รอให้เธอเป็นแฟนกับน้องสาวฉันจริงๆ แล้วงานพวกนี้ก็เป็นหน้าที่ของเธอทั้งหมด”
เซ่าเอินฉือเดินมาที่ขอบเตียง ยกปลายผ้าปูที่นอนอีกด้านขึ้นมาช่วยยืดให้ตรง มุมปากโค้งเล็กน้อย “ไม่เป็นไร ผมเต็มใจ”
ยิ่งกว่านั้น บ้านเขามีแม่บ้าน ไม่จำเป็นต้องลงมือทำเองด้วยซ้ำ
เซ่าเอินฉือที่ดูเข้าถึงง่าย ทำให้คนมักลืมไปว่าแท้จริงแล้วเขาคือคุณหนูใหญ่แห่งวงการเมืองปักกิ่ง เศรษฐีรุ่นสามที่รวยล้นฟ้า
ตอนบ่าย ตอนที่เซ่าเอินฉือใช้คอมพิวเตอร์ของหลูเสี่ยวเสี่ยวทำโปรเจกต์ทดลอง เขาเปลี่ยนเป็นอีกคนหนึ่งโดยสิ้นเชิง
นิ้วเรียวเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว รหัสบนหน้าจอกระโดดขึ้นทีละบรรทัด
หลูเสี่ยวเสี่ยวนั่งเขียนการบ้านในห้องของตัวเอง เขียนไปสามบรรทัดก็เหม่อลอยไปสิบนาที
เธอมองโจทย์บนคอมพิวเตอร์ที่เขียนว่า “ความสัมพันธ์ระหว่างจุดเช็คพอยต์ของวัฏจักรเซลล์กับการเกิดเนื้องอก” จำนวนไม่น้อยกว่า 1500 คำ
ชาติก่อนเธอเคยเขียนเรียงความแบบเดียวกันนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนั้นนอนดึกสามคืนติดต่อกัน ตอนนี้ต้องมาเขียนใหม่อีกรอบ