หลูเสี่ยวเสี่ยวกลับมาถึงบ้านตอนเย็น แล้วนั่งอยู่ในห้องของตัวเอง รอให้ระบบประกาศภารกิจ
ปกติเวลานี้ 037 น่าจะกระโดดออกมาเร่งเธอแล้ว
วันนี้เงียบผิดปกติเกินไป
“037?”
ไม่มีเสียงตอบรับ หลูเสี่ยวเสี่ยวใจสั่นระริก เธอรออีกสองสามวินาที กำลังจะถามอีกครั้ง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว ในที่สุดน้ำเสียงก็ไม่ค่อยมีอารมณ์นัก [ดูท่าเธอกับศัตรูหัวใจจะเข้ากันได้ดี ฉันเป็นระบบไร้ความรู้สึก เลยไม่อยากไปขัดจังหวะ]
หลูเสี่ยวเสี่ยวชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงมีอารมณ์ใคร่ครวญ “เธอเรียนรู้ที่จะหยอกล้อคนแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่?”
037 พูดเรียบๆ [ฉันทำได้เสมอ เพียงแต่เธอไม่เคยสังเกต]
“ถ้าอย่างนั้นเธอบอกฉันที” หลูเสี่ยวเสี่ยวเอนตัวพิงหัวเตียง ถามเสียงเบา “ใครกันที่ฆ่าฉัน?”
037 เหมือนไม่ได้ยิน แล้วเปลี่ยนเรื่องตรงๆ [ภารกิจที่ 17: ถีบประตูห้องน้ำไล่ต้อนศัตรูหัวใจห้านาที เวลานับถอยหลัง 14 นาที 59 วินาที]
หลูเสี่ยวเสี่ยว:“…………”
เธอถอนหายใจในใจ ช่างเถอะ ทำภารกิจให้เสร็จก่อนดีกว่า
ห้องพักแขกที่เซ่าเอินฉือพักอยู่เป็นห้องในสุด หลูเสี่ยวเสี่ยวค่อยๆ ย่องออกจากห้อง กลัวว่าจะถูกคนในบ้านพบเข้า
ไฟทางเดินไม่เปิด มีเพียงแสงจากใต้ช่องว่างของประตูบานสุดท้ายที่ลอดออกมาเล็กน้อย
เธอเดินมาถึงหน้าประตู มือเพิ่งจะวางบนลูกบิด ก็ชนเข้ากับกำแพงอุ่นๆ ก้อนหนึ่ง
เงยหน้าขึ้น หลูเจียเหยี่ยนกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ สีหน้าเย็นชาจนน่ากลัว
เขาเพิ่งจะส่งเสื้อผ้าให้เซ่าเอินฉือเปลี่ยน เสร็จแล้วก็ออกมาเจอน้องสาวที่ทำตัวเหมือนขโมย