วันนี้หลูเสี่ยวเสี่ยวใส่ชุดกระโปรงบัลเลต์คลาสสิกสีพีชสุดหรูที่เซ่าเอินฉือสั่งตัดให้เธอเป็นการส่วนตัว คอเสื้อทรงยูประดับโบว์เล็ก ๆ อย่างประณีต ดีไซน์คอดเผยให้เห็นหุ่นเพรียวบางสูง 171 เซนติเมตรของเธอ ผิวขาวผ่องใส ดูบริสุทธิ์สง่างาม มีเสน่ห์แบบไม่ตั้งใจ
เธอถือชามโจ๊กบำรุงสุขภาพในมือ แต่กลับดูเหมือนถือกระเป๋าแบรนด์เนม
หลูเสี่ยวเสี่ยวหันข้าง มองไปที่ใบหน้าของเซ่าเอินฉือ เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติเย็นชา ตอนนี้บวมเล็กน้อย ดั้งจมูกยังมีรอยฟกช้ำ คิ้วสวยของเธอขมวดโดยไม่รู้ตัว
เธอไม่ได้พูดอะไรทันที สายตาเลื่อนไปมองหานซือยู่ พินิจพิเคราะห์เขาอย่างละเอียด มุมตาและดั้งจมูกของเขามีรอยบาดแผลจากการต่อสู้เช่นกัน
หลูเสี่ยวเสี่ยวเงียบไปนาน ไม่เข้าใจว่าผู้ใหญ่สองคนต่อยกันเป็นแบบนี้เพื่ออะไร
คนที่พูดก่อนเธอคือหานซือยู่
เมื่อได้ยินคำว่า “แฟน” ออกจากปากเซ่าเอินฉือ เขามีปฏิกิริยารุนแรง ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ดวงตาสีดำจ้องมองเธอถามว่า “พวกเธอคบกันแล้วเหรอ?”
“ไม่ได้คบ” หลูเสี่ยวเสี่ยวตอบอย่างฉะฉาน
ชายหนุ่มสองคน คนหนึ่งแอบดีใจ อีกคนหงุดหงิดอยากจะชกใครสักคน
ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะพูดอะไรอีก
037 ก็ปรากฏตัวขึ้นในร่างหมีน้อย อยู่ตรงหน้าเธอ กระทืบเท้าด้วยความร้อนใจกลางอากาศ: “เสี่ยวเสี่ยว เธอไปตบหน้าเซ่าเอินฉือต่อหน้าหานซือยู่ได้ยังไงกัน? แบบนี้ไม่ได้นะ!”
หลูเสี่ยวเสี่ยวกระพริบตาสุกใสที่ใสซื่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ: “แต่กฎก็เป็นคนกำหนดเองนี่นา ยังทำภารกิจไม่ครบ 50 อย่าง ไม่ได้ยืนยันสถานะแฟนต่อหน้าเซ่าเอินฉือ ถ้าฉันยอมรับว่าคบกัน ก็จะถูกลบออก”
037 ชะงักไปชั่วขณะ ร่างหมีน้อยแข็งค้างอยู่กลางอากาศ