เซ่าเอินฉือหันกลับมา สายตาจับจ้องไปที่หานซือยู่
เขาสวมชุดดำทั้งตัวยืนอยู่ใต้แสงไฟที่สลับริบหรี่ ผิวขาวซีด ดวงตามีแววหยิ่งยะโส รอยยิ้มแฝงความเจ้าเล่ห์ที่คาดเดาไม่ได้ ให้ความรู้สึกขรึมๆ แฝงเล่ห์เหลี่ยม
"เรารู้จักกันหรือ"
ตอนนี้เซ่าเอินฉืออารมณ์แย่ถึงขีดสุด ไม่มีใครกล้าหาเรื่องเขาเวลานี้นอกจากหานซือยู่
เหล่าไท้จื่อแห่งราชวงศ์ที่อยู่ข้างหลังหานซือยู่ต่างสบตากัน เงียบๆ ถอยไปยืนข้างๆ ใครจะไปอยากยุ่งกับการเผชิญหน้าระหว่างไท้จื่อสองคนนี้กันเล่า
หน้าประตูมีบอดี้การ์ดสิบกว่าคน ล้วนเป็นคนของเซ่าเอินฉือ
ข้างหลังหานซือยู่ไม่มีใคร แต่เขาไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ท่วงท่ายังคงกดดัน
เขายกคิ้วขึ้น ปล่อยคำประชดประชันออกมาไม่ปิดบัง: "คุณเซ่าพูดจาเกร๋นักนะ หรือว่าเป็นความมั่นใจจากบอดี้การ์ดสิบกว่าคนที่จ้างมาด้วยเงิน"
หานซือยู่พูดพลางเชิดคางขึ้นเล็กน้อย มองอีกฝ่ายเหมือนมองของไม่มีค่า
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นไม่มีใครกล้าส่งเสียง
เซิ่งเซิ่งเห็นหานซือยู่ เหมือนเห็นพระเอกมาช่วยชีวิต สายตาวิบวับขึ้นชั่วครู่ เดินเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงนุ่มละลาย "พี่อวี้..."
นางยังพูดไม่ทันจบ หานซือยู่ที่ยืนนิ่งอยู่ก็ถอยหลังครึ่งก้าว มองนางด้วยสายตาดูแคลน เหมือนมองลิงที่พยายามสร้างความสนใจ "เซิ่งเซิ่ง อยากผูกมิตรก็ไปที่สวนสัตว์ อย่ามาเล่นน้ำเน่าที่นี่ ข้าเกลียดที่สุด"
คำพูดเดียว ฉีกหน้ากากทั้งหมดของนางต่อหน้าทุกคน
เซิ่งเซิ่งยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ต่อหน้าบรรดาเพื่อนฝูง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ไร้ที่ยืน
เซ่าเอินฉือไม่รอช้าที่จะเล่นด้วย เขาเดินผ่านหานซือยู่ไป พูดกับบอดี้การ์ดหน้าประตูเสียงเย็นชา "พานางออกไป"
เขากำลังจะก้าวออกไป เสียงของหานซือยู่ก็ดังตามมาจากข้างหลัง "ฉันอนุญาตให้เธอไปไหนหรือ"