“???”
หลูเสี่ยวเสี่ยวได้ยินภารกิจนี้ แทบจะระเบิดคำหยาบออกมา
เธอสูดหายใจลึก กดความโกรธไว้แล้วพูดว่า “ไม่ได้บอกฉันเหรอว่าอย่าให้ฉันยุ่งกับหานซือยู่? ฉันเจอเขามาตั้งแต่ต้นจนตอนนี้ ยังไม่ทันได้พูดสักคำ เธอกลับให้ฉันชวนเขามาดูหนังกับพวกเราอีก?”
037 รู้ว่าเธอกำลังโมโหสุดขีด ถึงกับไม่กล้าแสดงตัว แค่ผุดขึ้นมาในหัวเธออย่างระมัดระวัง: [เสี่ยวเสี่ยว เธอเป็นผู้ทำภารกิจจะบ่นไม่ได้ ฟังแล้วทำตามก็พอ]
หลูเสี่ยวเสี่ยวแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห “ได้ ฉันจะไปหาหานซือยู่ตอนนี้เลย ถ้าเขาโกรธไม่ยอมสนใจฉัน ฉันก็ต้องไปง้อเขา ตอนนั้นอย่ามาโผล่บอกว่าห้ามพูดกับเขา”
ใครจะรู้ว่า 037 กลับถูกคำพูดนี้จุดขึ้นมาอีก เสียงดังขึ้นทันที: [ชวนเขามาดูหนังในนามเพื่อนไม่ได้เหรอ? ทำไมต้องไปง้อเขาด้วย? เสี่ยวเสี่ยว เธอยังคิดถึงเขาอยู่ใช่ไหม!]
หลูเสี่ยวเสี่ยว: “……”
เธอหลับตาลง “เมื่อกี้เขาพูดกับฉัน ฉันไม่สนใจเขา ก็หยาบคายพอแล้ว ยังกล้าป้อนโจ๊กให้เซ่าเอินฉือต่อหน้าต่อตาเขา ต่อให้เป็นคนเดินผ่านไปมาคงสำลักตาย แล้วยิ่งเป็นเขายิ่งไม่ต้องพูดถึง”
ชาติก่อนหานซือยู่ตามจีบเธออย่างใกล้ชิด ตั้งแต่ปีสองตามมาถึงปีสาม เรื่องดังไปทั้งโรงเรียนว่ารู้ว่าเธอเป็นคนที่ไท้จื่อแห่งกิมเต็งกรุ๊ปหมายตา
ส่วนที่ว่าทำไมหานซือยู่ถึงชอบเธอ ก็เพราะตอนเธออายุ 14 ปี เธอเดินเข้าไปในซอกเล็ก ๆ เพื่อให้อาหารหมาจรจัด แล้วเห็นมีคนนอนอยู่ที่คูน้ำเน่าเหม็นไม่ไกล
คนคนนั้นคือหานซือยู่ อายุ 15 โดนใครไม่รู้ตีจนตัวบอบช้ำ ใกล้จะหมดสติ เหมือนมีคนตั้งใจจะปิดปากเขา
ตอนนั้นหลูเสี่ยวเสี่ยวไม่มีโทรศัพท์ แถว ๆ นั้นก็ไม่มีใคร เธอจึงต้องทนกับกลิ่นเหม็นของคูน้ำ ลากเขาขึ้นฝั่ง