ที่ห้องเรียนศิลปะการต่อสู้ชั้นหนึ่งของโรงยิม ครูยืนอยู่หน้าขบวนและเริ่มนำทุกคนฝึกไทเก็กสูตรยี่สิบสี่ท่าฉบับย่อ
หลูเสี่ยวเสี่ยวสวมชุดกีฬาสีขาว สูง 171 เซนติเมตร รูปร่างสง่างาม ผมมัดหางม้าสูง ใบหน้าสวยสดใสราวกับฤดูใบไม้ผลิ
เธอยืนอยู่ตำแหน่งกึ่งกลางด้านหลังของขบวน สายตาจับจ้องที่ครู พยายามให้การเคลื่อนไหวของตัวเองตามจังหวะให้ทัน
แต่รอบข้างก็ยังมีสายตาหลายคู่มองมาที่เธอ
ตอนที่เธอทำท่าปั้นเมฆ เธอถ่ายน้ำหนักไปที่เท้าขวา ก้าวเท้าซ้ายออกไปครึ่งก้าว ปลายเท้าแตะพื้น มือขวายกขึ้นถึงระดับหน้าผาก มือซ้ายกดลงข้างสะโพก
จากหางตา เธอเห็นพวกผู้ชายกลุ่มนั้นกำลังส่งสายตากัน
“หลูเสี่ยวเสี่ยว ช่วงเย็นว่างไหม ไปร้องเพลงด้วยกัน เราออกให้” ชายหนุ่มคนหนึ่งขยับเข้ามาใกล้
เธอไม่ได้ตอบอะไร ทำท่าจับพิณต่อไป เลื่อนน้ำหนักไปข้างหลัง ยืนให้เท้าขวามั่นคง มือขวายื่นออกไประดับไหล่ มือซ้ายหดกลับมาที่หน้าอก
“พวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันทั้งนั้น อย่าทำให้เสียบรรยากาศสิ” ชายหนุ่มอีกคนรับคำต่อ “แค่กินข้าว ร้องเพลง เสร็จแล้วเราขับรถไปส่งเธอกลับ”
ตอนที่เธอทำท่ากอดเข่าเดินหมุน เธอหยุดการเคลื่อนไหวในที่สุด หันข้าง มองผ่านใบหน้าพวกเขา น้ำเสียงเรียบเฉย: “พ่อฉันอยู่ห้องทำงานชั้นเก้า ไปบอกเขาสิ ถ้าเขาตกลง ฉันจะไป”
พวกเขาส่งสายตากันเอง
“เธอก็โตแล้วนี่…”
“ขอแอดไลน์หน่อยสิ ไม่รบกวนเวลเรียนของเธอ”
ชายหนุ่มคนสุดท้ายไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาของเขากวาดจากไหล่เธอลงมาที่เอว แล้วหยุดอยู่ครู่หนึ่ง ตอนที่หลูเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งทำท่าเมฆเคลื่อนเสร็จและกางแขนกลับมา เธอเหลือบมองเขาด้วยสายตาเตือน