หลูเสี่ยวเสี่ยวกระพริบตา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม: "อย่างนั้นเธอ... กินแหนงหน่ายใจฉันหรือไงคะ?"
น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล แฝงไปด้วยการหยอกเย้าเล็กน้อย
ปลายนิ้วของเซ่าเอินฉือหยุดอยู่ที่ลูกบิดประตู คงท่าทางนั้นไว้ เขาสายตาลุ่มลึกทอดลง ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติสุขุมเยือกเย็นปรากฏความหึงหวงจางๆ แต่กลับกัดฟันพูดออกมาสองคำ: "ไม่ได้"
หลูเสี่ยวเสี่ยวดึงแขนของเขาไว้ แล้วหันเขามาหาตนเอง
ขนตาของเขาหลุยลง ไม่มองเธอ ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ราวกับกำลังกลั้นอะไรบางอย่าง
เธอเหลือบตาขึ้นพูด: "คุณควรไปดูที่ห้องควบคุมกล้องวงจรปิดนะ"
เซ่าเอินฉือขมวดคิ้ว แววตาฉงน แต่ไม่ได้ขัดเธอ
"ผู้ชายกลุ่มนั้นชอบมารบกวนฉัน ฉันไม่อยากยุ่งด้วยเลย" เธอหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "ทีหลังจนปัญญาจริงๆ ฉันก็เลยโกหกพวกเขาไป"
หลูเสี่ยวเสี่ยวพูดจบ มองริมฝีปากบางที่เม้มแน่นของเขา แล้วเขย่งปลายเท้าขึ้น เกือบชิดหูของเขา เสียงอ่อนลงอีกนิด: "ฉันบอกพวกเขาว่า เซ่าเอินฉือเป็นแฟนฉัน พวกเขาก็ไม่กล้ามารบกวนอีก"
ทันทีที่พูดจบ เท้าของเธอทรงตัวไม่ดี ทุกสิ่งตรงหน้าดูเหมือนถูกพลังบางอย่างดึงหายไป
ร่างของเซ่าเอินฉือจางลงตรงหน้าเธอ ราวกับคราบน้ำที่ไหลรินลงมาจากกระจก เธอยื่นมือไปคว้าอะไรบางอย่าง ปลายนิ้วเพียงเฉียดผ่านอากาศ
"037? 037?!" หลูเสี่ยวเสี่ยวใจหาย มองไปรอบๆ เต็มไปด้วยหมอกดำ มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
แผงลอยสีทองโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอช้าๆ